Opportunity Cost to wartość najlepszej wykonalnej możliwości, z której rezygnujemy na rzecz innej. Po polsku mówimy o koszcie alternatywnym. Może nim być nieuzyskany dochód, ale także odpoczynek lub czas z bliskimi. Pojęcie nie wskazuje, co wybrać; pomaga zrozumieć, między jakimi realnymi możliwościami wybieramy.
Anna wybiera kurs, a na drugim miejscu stawia wycieczkę. To ona jest więc najlepszą poświęconą możliwością, choć istnieje również oferta pracy. Jeśli wycieczki i zmiany nie dałoby się zmieścić w tym samym czasie, Anna nie sumuje ich korzyści, jakby straciła obie naraz. Federal Reserve Education definiuje koszt przez najwyżej cenioną porzuconą alternatywę. Ktoś inny mógłby na drugim miejscu postawić pracę. [3]
Gdyby organizator zrezygnował z opłaty, Anna oszczędziłaby pieniądze, ale nie sobotni czas. Nadal wybierałaby między kursem a innym zajęciem. Ludwig von Mises wiąże koszt z wartością zaspokojenia, z którego człowiek rezygnuje. Nie oznacza to automatycznej wyceny każdej godziny według stawki wynagrodzenia. Po ciężkim tygodniu Anna może bardziej cenić odpoczynek niż dodatkowy zarobek; inna osoba może mieć odwrotne preferencje. [1]
W przykładzie Annie rzeczywiście zaproponowano pracę na tej zmianie. Gdyby pracodawca nie miał dla niej pracy, nie mogłaby automatycznie liczyć utraconego zarobku według zwykłej stawki godzinowej. James Buchanan wiąże koszt z konkretną decyzją. Warto więc najpierw ustalić czas, dojazd i inne ograniczenia. Niektóre zajęcia można połączyć, inne się wykluczają. To określa pełne warianty, które porównujemy. [2]
Przed kursem Anna choruje i rozważa pozostanie w domu. Jeśli opłaty nie można odzyskać ani przekazać miejsca innej osobie, sam udział nie zwróci wcześniejszej płatności. Teraz Anna porównuje korzyść z udziału z odpoczynkiem i pozostałymi aktualnymi możliwościami. Tak oddzielamy nieodwracalny wydatek od nowego wyboru. Jeżeli może dostać zwrot albo sprzedać miejsce, jest to możliwość dostępna dziś i należy do porównania. [2]
Anna spodziewa się nauczyć naprawy swojego roweru. Później może odkryć, że zajęcia były mniej przydatne, niż oczekiwała. To zmienia ocenę wyniku, nie informacje, które miała wcześniej. Buchanan podkreśla oczekiwania w chwili wyboru. Warto oddzielić pytanie, czy decyzja była rozsądna wobec ówczesnych możliwości, od pytania o jej ostateczny rezultat. Samo rozczarowanie nie dowodzi, że można było znać przyszłość. [2]
Po kursie Anna rozważa warsztat we własnym pomieszczeniu. Jeśli rzeczywiście mogłaby je wynająć, rezygnuje z dostępnego dochodu z najmu po odliczeniu związanych z nim wydatków. W porównaniu pieniężnym może uwzględnić go obok nowych wydatków warsztatu. Nie powinna jednak doliczać tego samego utraconego czynszu ponownie pod inną nazwą jako oddzielnego kosztu. Przykład pokazuje, dlaczego pełne alternatywy trzeba porównywać na wspólnej podstawie, odróżniając zapłacone pieniądze od nieotrzymanych. [2]
Potwierdzenie opłacenia kursu pokazuje, ile Anna zapłaciła. Nie mierzy jednak, jak ceni wycieczkę albo przyjemność z własnego warsztatu. Mises i Buchanan odróżniają osobistą ocenę od samego zapisu pieniężnego. Ordinal Utility wyjaśnia, jak porządkować możliwości według preferencji bez mierzenia satysfakcji w jednostkach. Budżet jest przydatny, ale nie opisuje w pełni powodów wyboru danej drogi. [1] [2]
Gdy Anna przeznacza część pieniędzy na Bitcoin, nie może jednocześnie tą samą kwotą zapłacić za kurs ani zachować jej jako rezerwy gotówkowej. To zastosowanie pojęcia, nie zalecenie konkretnego wyboru. Każdy wariant trzeba rozumieć wraz z horyzontem czasowym, ryzykiem, kosztami i dostępnością środków. To, że cena później wzrosła, nie oznacza, że Anna mogła o tym wiedzieć, podejmując decyzję. Opportunity Cost pyta, z czego rezygnujemy, a nie czy znamy już zwycięską opcję. [1] [2]
Pełniejszy obraz uzyskasz, czytając to hasło razem z Ordinal Utility, Subjective Value Theory, Economic Calculation, Capital Goods, Time Preference, Bitcoin. Do tego hasła prowadzą również odsyłacze z Praxeology, Subjective Value Theory, Marginal Utility, Ordinal Utility.