Stages of Production oznacza etapy produkcji: części procesu, które razem prowadzą do dobra lub usługi dla użytkownika. W szkole austriackiej ten sposób patrzenia pozwala śledzić, jak pośrednio dane zastosowanie zasobu przyczynia się do końcowej konsumpcji. Sama liczba nazwanych etapów nie mówi, ile potrwa produkcja ani czy się opłaci.
Carl Menger wyjaśnia związek na przykładzie zboża, mąki i chleba. Chleb można zjeść; mąkę ktoś musi najpierw przetworzyć. „Wyższy rząd” oznacza tu mniej bezpośredni związek z zaspokojeniem potrzeby, nie wyższą jakość czy ważność. Miejsce dobra zależy też od jego zastosowania. Nie jest stałym numerem przyklejonym do maszyny niezależnie od tego, co firma za jej pomocą produkuje. [1]
Ewa może dostać mąkę na czas, ale bez energii i piekarza chleb nie powstanie. Gotowy musi być także piec, należący do Capital Goods, czyli dóbr kapitałowych. Ludwig Lachmann odróżnia współdziałanie wewnątrz jednego planu od zgodności różnych planów. Ewa musi więc skoordynować własny zakład i dostawców. Jedna zrealizowana dostawa nie dowodzi, że wszystko inne będzie przygotowane. [4]
Wyrabianie ciasta wymaga pracy; wyrastanie wymaga również czekania. Ludwig von Mises odróżnia czas pracy od czasu potrzebnego na dojrzewanie rezultatu. Ewa może rozpisać wyrabianie na wiele czynności, nie skracając oczekiwania na ciasto. Klienta interesuje, kiedy dostanie chleb. Liczenie rubryk w procedurze nie może zastępować rzeczywistego harmonogramu. [3]
Ewa rozważa wolniejsze przygotowanie, po którym spodziewa się smaczniejszego chleba. Musi ocenić, czy efekt uzasadnia czekanie i zajęcie sprzętu. Mises łączy wybór dłuższej metody z oczekiwaną korzyścią, a nie z długością jako zaletą samą w sobie. Opportunity Cost, wartość najlepszej porzuconej możliwości, przypomina, czego zaangażowane zasoby nie mogą już zapewnić gdzie indziej. Dodatkowy krok nie oznacza automatycznego zysku. [3]
Piec stoi już w piekarni. Planując jutrzejszy wypiek, Ewa nie musi ponownie czekać na jego dawną produkcję. Mises zaczyna analizę nowego wyboru od środków dostępnych obecnie. Czas poświęcony kiedyś na wyprodukowanie pieca to inna sprawa niż czas, którego Ewa jeszcze potrzebuje, by przygotować zaplanowany chleb. Jeśli jednak jest zepsuty i wymaga naprawy, to przyszłe opóźnienie należy do planu. Ważne, od którego momentu liczymy czas. [3]
Z zapasu mąki powstaje określona partia chleba. Ten sam piec może później wypiekać kolejne. Mises odróżnia więc czas do uzyskania wyniku od okresu, przez który sprzęt świadczy usługi. Ewa stawia sobie różne pytania: kiedy będzie gotowy dzisiejszy chleb i jak długo piec jeszcze jej posłuży. Prosty łańcuch nie powinien sugerować, że całe wyposażenie znika w jednym produkcie. [3]
Ewa może upiec wszystko zgodnie z planem, a mimo to nie sprzedać części chleba. Menger wiąże wartość środków produkcji z oczekiwaną wartością ich przyszłego rezultatu. Piekarnia musi zatem uwzględnić to, czego ludzie będą chcieli w chwili sprzedaży. Dzisiejszy sukces podobnego chleba jest wskazówką, nie pewnością co do jutrzejszego popytu. Techniczne ukończenie i ekonomiczny sukces to różne rzeczy. [2]
Usługa związana z Bitcoinem może podobnie obejmować wyprodukowanie komputera, jego instalację i późniejsze świadczenie usługi. Równolegle potrzeba energii, połączenia, oprogramowania i ludzi. To ilustracja zależności ekonomicznych, nie reguła protokołu, który określa działanie sieci Bitcoin. Liczba transakcji Bitcoin nie mówi, ile etapów produkcji ma firma. Przydatniejsze jest ustalenie, od czego usługa zależy, czego jeszcze brakuje i kiedy klient może z niej rzeczywiście skorzystać. [1] [4]
Pełniejszy obraz uzyskasz, czytając to hasło razem z Capital Goods, Roundabout Production, Heterogeneous Capital, Economic Calculation, Time Preference, Bitcoin. Do tego hasła prowadzą również odsyłacze z Capital Goods, Roundabout Production, Heterogeneous Capital.