Position Sizing

Jana chce kupić bitcoina. Aplikacja pokazuje, na jaką ilość wystarczy saldo, ale nie mówi, jaka wielkość pasuje do planu. Position Sizing zaczyna od możliwej straty: Jana określa kwotę, którą dopuszcza w konkretnym scenariuszu, oraz zamierzoną cenę sprzedaży. CME łączy te dane przy obliczaniu wielkości pozycji. Jeśli zakładana strata na jednostkę rośnie, ten sam budżet pozwala kupić mniej. Samo obliczenie nie odpowiada jednak na pytanie, czy zakup przyniesie zysk. [1]

To strata, którą Jana akceptuje przy ustalonych warunkach, a nie kwota całego zakupu. Jeżeli wyznacza ją jako procent rachunku, musi określić, jaki kapitał własny stanowi podstawę i czy uwzględnia koszty. CME wprost nazywa procent ze swojego przykładu arbitralnym; nie jest on bezpiecznym progiem dla każdego. Trzeba też odróżnić limit jednej transakcji od łącznego obciążenia pozycjami. FINRA przypomina, że różne inwestycje mogą być narażone na to samo ryzyko. [2] [7]

Przy w pełni opłaconym zakupie spot strata cenowa to ilość bitcoinów pomnożona przez spadek ceny jednego bitcoina. Po odjęciu kosztów od budżetu pozostałą kwotę można więc podzielić przez tę różnicę. Futures, czyli kontrakty zależne od ceny instrumentu bazowego, wymagają znajomości wielkości kontraktu i pieniężnej wartości kroku ceny, zwanego tickiem. CME Micro Bitcoin odpowiada na przykład jednej dziesiątej bitcoina: jeden kontrakt to nie jeden bitcoin. Kontrakty odwrotne i opcje mają inne zasady wyniku, więc ta sama liniowa formuła nie pasuje do nich automatycznie. [1] [8]

Jana nie chce wykorzystać całego budżetu na spadek ceny, by dopiero później zauważyć opłaty. Dlatego uwzględnia koszty zakupu i sprzedaży. Ważna jest też faktyczna cena wykonania. Coinbase nazywa różnicę wobec oczekiwanej ceny slippage, czyli poślizgiem, który zależy również od dostępnej płynności. Obliczenie musi wskazywać, czy używa ceny planowanej, gorszej ceny testowej, czy już uzyskanej. Jeżeli gorsza sprzedaż jest już zawarta w różnicy cen, tego samego poślizgu nie dolicza się ponownie. [5]

Dzielenie może dać więcej miejsc po przecinku, niż dopuszcza rynek. Coinbase opisuje ograniczenia precyzji i minimalne zlecenia; konkretne zasady trzeba sprawdzić dla danej pary. Aby zmieścić się w budżecie, Jana ponownie liczy stratę po zaokrągleniu. Zaokrąglenie w dół może zachować limit, ale pozostawić zlecenie za małe. Zaokrąglenie w górę może przekroczyć budżet. Jeśli nawet najmniejsza dozwolona transakcja nie pasuje, może nie istnieć żadna dodatnia ilość spełniająca wszystkie warunki. [3]

Przy futures Jana nie musi z góry płacić całej wartości instrumentu bazowego. Musi jednak wnieść i utrzymywać margin, czyli depozyt zabezpieczający zobowiązania. CME podkreśla, że nie jest to zaliczka dająca własność instrumentu bazowego. Wymagania mogą zmieniać się wraz z rynkiem. Rachunek może więc technicznie pozwalać na większą pozycję, niż dopuszcza jej osobisty budżet. Nie wystarczy sprawdzić dostępnego zabezpieczenia: trzeba jednocześnie spełnić warunki finansowania, zasady produktu i założenia straty przy niekorzystnej cenie. [6]

Jana może już posiadać bitcoina gdzie indziej albo produkty zależne od jego ceny. Mała nowa pozycja powiększa wtedy to samo ryzyko zamiast tworzyć niezależny zakład. FINRA opisuje koncentrację wynikającą z nakładania się inwestycji i ich wspólnego ruchu, czyli korelacji. Dlatego znaczenie mają także otwarte pozycje, zobowiązania i środki potrzebne na rachunku. Oddzielne limity transakcji nie gwarantują, że wszystkie wyjścia nastąpią zgodnie z planem ani że ryzyka się zniosą. [7]

Jana może poprawnie obliczyć ilość i stracić więcej. FINRA wyjaśnia, że zwykłe giełdowe zlecenie stop na akcje po aktywacji staje się zleceniem rynkowym: cena aktywacji nie gwarantuje ceny sprzedaży. Stop-limit dodaje warunek ceny, ale może pozostać niewykonany. Na platformie kryptowalutowej trzeba sprawdzić jej zasady. Luka cenowa lub słaba płynność mogą zmienić planowane wyjście. Position Sizing sprawdza ilość w określonym scenariuszu, nie ustanawia nieprzekraczalnej granicy rzeczywistej straty. [4] [5]