Risk-reward Ratio porównuje planowaną stratę transakcji z planowanym zyskiem. Pomaga ocenić obie strony, jeśli jasno określimy kolejność kwot i uwzględnione koszty. Nie jest prawdopodobieństwem sukcesu ani gwarantowaną maksymalną stratą.
Petr chce wiedzieć, ile planowanego zysku przypada na jednostkę planowanej straty. CME przedstawia tę relację jako jedno spojrzenie na zarządzanie ryzykiem. Najpierw trzeba ustalić zapis: ryzyko do zysku stawia stratę przed zyskiem, a zysk podzielony przez ryzyko odwraca kolejność. To te same kwoty zapisane inaczej. Tutaj ryzyko jest dodatnią wielkością straty, a zysk dodatnią kwotą. Rzeczywisty ujemny wynik ma znak minus. Zysk oznacza możliwość w planie, nie obiecany lub oczekiwany zarobek. [1]
Petr zaznacza zakup, wyjście przy spadku i cel wzrostowy. Do obliczenia pieniędzy potrzebuje ilości. Przy zwykłym zakupie bitcoina planowana strata cenowa to ilość razy różnica ceny zakupu i niższej sprzedaży; zysk wykorzystuje wyższą cenę sprzedaży minus zakup. CME podkreśla odległość stopu i pieniężną wartość kroku ceny przy ustalaniu wielkości pozycji. Ten sam rysunek może więc oznaczać małą albo nie do udźwignięcia kwotę. Instrumenty pochodne, umowy o wartości zależnej od innego aktywa, wymagają też mnożnika i zasad rozliczenia. Wzór rynku kasowego nie przechodzi automatycznie na opcje czy kontrakty odwrotne. [2]
Koszty występują także wtedy, gdy transakcja się nie uda. Zyskowne wyjście pozostawia mniej, a stratne kosztuje więcej. Coinbase rozróżnia opłaty maker za ofertę oczekującą w księdze i taker za wykorzystanie już dostępnej oferty. Faktyczny koszt zależy od poszczególnych wykonań. Finansowanie i inne opłaty należy doliczyć, jeśli dotyczą produktu. Wskaż, czy porównujesz kwoty przed kosztami, czy po nich. Różnica ofert kupna i sprzedaży oraz gorsze wykonanie mogą już tkwić w rzeczywistych cenach; nie odejmuj tego samego skutku ponownie. [5]
Petr odsuwa cel i relacja od razu wygląda lepiej. Zmienił jednak oczekiwany rezultat, nie udowodnił większej szansy zarobku. CME przy wartości oczekiwanej łączy częstość wygranych i przegranych z ich średnią wielkością. W dłuższym czasie liczy się jedno i drugie. Dwie linie wykresu nie ujawniają częstości. W precyzyjnym modelu można policzyć, jak często potrzebna byłaby wygrana, aby średnio równoważyć straty. Próg mówi o wymaganej skuteczności, nie o tej, która rzeczywiście wystąpi. [3]
Wyliczenie zakłada sprzedaż na określonym poziomie. Przy gwałtownym ruchu Petr może sprzedać gorzej albo wcale. FINRA zwraca na to uwagę przy stopach akcyjnych: uruchomienie nie gwarantuje ceny, a wariant z limitem może pozostać niewykonany. Coinbase również opisuje wykonanie rynkowe i limitowe według dostępnych ofert i zasad produktu. Oddzielaj planowane ceny od potwierdzonych transakcji. Relacja na papierze nie zatrzyma straty ani nie zapewni celu, gdy cena przeskoczy poziom lub zabraknie kontrahentów. [4] [6]
Petr sprzedaje część bitcoina przy bliższym celu, a resztę zamyka inaczej. Nie może wtedy uznać najdalszego celu za wynik całej transakcji. Coinbase opisuje częściowe wykonania i pozostawianie lub anulowanie reszty zlecenia. Licz rzeczywistą ilość, cenę i koszty każdej sprzedaży. Otwarta reszta lub niewykonane zlecenie nie jest jeszcze zakończoną wygraną ani przegraną. Planowana relacja różni się więc od relacji średnich rzeczywistych zysków i strat omawianej przez CME. [6] [3]
Na gotowym wykresie Petr wie już, dokąd doszła cena. Wybranie tylko transakcji osiągających odległy cel stworzyłoby przekonujący obraz bez uczciwego testu. NFA wskazuje, że wyniki hipotetyczne korzystają z wiedzy po fakcie i mogą niedokładnie ujmować brak kontrahentów, gorsze wykonanie czy zachowanie przy stratach. Oddziel reguły ustalone wcześniej od zmian po poznaniu wyniku oraz zapisz też niewykonane transakcje i koszty. Nasz fikcyjny przykład wyjaśnia rachunek; nie jest testem historycznym ani wynikiem strategii. [7]
Dwie transakcje mogą mieć tę samą relację, ale jedna narażać małą część konta, druga prawie wszystkie pieniądze. CME rozpatruje więc także jednoczesne pozycje i łączne zaangażowanie konta. Trzeba widzieć kwoty w tej samej walucie, koszty, czas utrzymania i wspólne ruchy pozycji. Liczy się również możliwość wykonania transakcji. Definicja nie daje uniwersalnie poprawnej relacji. Pozostają częstość i różnorodność wyników oraz zdolność człowieka i konta do przetrwania strat. [1] [3]
Jak koszty zmieniają relację i potrzebną skuteczność
Pełniejszy obraz uzyskasz, czytając to hasło razem z Position Sizing, Stop-loss, Take-profit, Slippage, Risk Management. Do tego hasła prowadzą również odsyłacze z Expectancy.
01Czy wysoka relacja zysku do straty wystarczy do rentownej strategii?+
Nie. Ważne są częstość wyników, koszty wykonania i rzeczywiste ceny. Dalszy cel poprawia zapisany stosunek, ale nie dowodzi tej samej szansy jego osiągnięcia.
02Dlaczego koszty wymagają częstszych wygranych?+
Zmniejszają każdy zysk i powiększają stratę. Przy dwóch stałych wynikach trzeba więc większego udziału wygranych, aby wyjść na zero. Rachunek obowiązuje tylko przy tych założeniach i nie przewiduje skuteczności.