Take-profit

Jana kupuje bitcoina i od początku chce wiedzieć, kiedy sprzeda. Take-profit dotyczy korzystnego scenariusza tego planu. Dla posiadanego bitcoina zwykle oznacza sprzedaż powyżej ceny zakupu. Dla pozycji krótkiej, zarabiającej na spadku, chodzi o tańszy odkup. CME zalicza cel zysku do reguł wyjścia ustalanych z góry. To jednak plan, nie prognoza: rynek może nigdy do tego celu nie dojść. [1]

Jana może zaoferować sprzedaż po wskazanej cenie lub wyższej. Kraken wymienia takie zwykłe zlecenie jako sposób realizacji zysku. Nie musi ono czekać na osobny wyzwalacz: po dotarciu na rynek może od razu wykorzystać odpowiednie oferty kupna. SEC opisuje taką granicę dla akcji, a CME dla futures; przy zakupie limit wyznacza najwyższą akceptowaną cenę. Bez kupujących na wystarczającą ilość część lub całość pozostanie niewykonana. Dotknięcie ceny na wczorajszym wykresie nie zapewnia dziś kupca. [2] [7] [6]

Warunkowy take-profit najpierw czeka na określone zdarzenie. W produkcie opisanym przez Kraken ostatnia transakcja na progu uruchamia zlecenie rynkowe, korzystające z dostępnych kontrahentów. Jego cena wykonania może już być inna. Kraken MTF oferuje też wariant z limitem i różne ceny odniesienia. Ochronne przedziały cen mogą uniemożliwić pełne wykonanie. Nazwa przycisku więc nie wystarcza: trzeba znać obserwowaną cenę, powstające zlecenie i zasady produktu. [2] [3]

Cena dochodzi do celu, lecz historia Jany pokazuje mniejszą sprzedaż niż zlecona. To może być zwykłe częściowe wykonanie: przy odpowiednich cenach brakowało kupujących albo wcześniejsze zlecenia miały pierwszeństwo. Liczy się też ważność. Coinbase rozróżnia zlecenie pozostające w księdze do anulowania od takiego, które natychmiast wykonuje dostępną część i anuluje resztę. Anulowanie oferty nie sprzedaje jednak bitcoinów. Jana nadal posiada niewykorzystaną ilość, której cena może rosnąć lub spadać. [4] [5]

Jana może przygotować wyjście zarówno przy wzroście, jak i spadku. Musi wiedzieć, co uruchomienie jednego zrobi z drugim. Coinbase ustala wielkość dołączonych wyjść na podstawie wykonanej części wejścia i po uruchomieniu jednej gałęzi wyłącza drugą. Kraken MTF wyraźnie opisuje inne rozwiązanie: jego zlecenia bracket nie są OCO, czyli parą, w której jedno automatycznie anuluje drugie. Drugi wyzwalacz pozostaje aktywny. Kraken ostrzega też, że samodzielne zlecenie trzeba ręcznie anulować po zamknięciu pozycji inną drogą. Opcja reduce-only, jeśli jest dostępna, ogranicza zlecenie do zmniejszenia pozycji; nie zastępuje znajomości tych powiązań. [4] [3] [2]

Cała otrzymana kwota nie jest zyskiem. Najpierw odejmuje się koszt zakupu sprzedanej części oraz przypisane jej koszty. Coinbase rozróżnia opłaty maker i taker: pierwsza dotyczy oferty oczekującej w księdze na kontrahenta, druga wykonania przeciw już dostępnej ofercie. Limit może wykonać się natychmiast jako taker, a jego reszta później jako maker. Samo słowo limit nie określa więc opłaty. Faktyczne ceny zawierają już gorszą cenę wynikającą z różnicy ofert kupna i sprzedaży albo ruchu rynku; tej samej różnicy nie odejmuje się ponownie. [5] [4]

Później Jana widzi wyższą cenę i żałuje, że nie poczekała. To jedna z możliwych konsekwencji wcześniejszego wyboru wyjścia. Mogła też zachować bitcoiny i zobaczyć spadek. CME omawia cele i częściową sprzedaż w ramach całego planu. Żadna z tych możliwości sama nie dowodzi, że konkretna granica jest korzystna. Późniejszy wzrost jest niewykorzystaną okazją, nie nową stratą na zamkniętej transakcji. Przyszłego maksimum nie znała w chwili decyzji. [1]

Na końcu Jana porównuje plan z tym, co giełda rzeczywiście wykonała. Oddziela ustawiony próg, ewentualne uruchomienie i potwierdzone transakcje z cenami i ilościami. Sprawdza anulowane ilości, oczekujące zlecenia i pozostałe bitcoiny. Reguły kojarzenia Coinbase wyjaśniają, dlaczego jedno zlecenie może dać kilka transakcji; CME umieszcza ich ocenę w całym planie. Dzięki temu zysk sprzedanej części nie miesza się z wynikiem całego majątku Jany. Jedno udane wyjście nie dowodzi też długoterminowej opłacalności metody. [5] [1]