Leverage

Zacznijmy od własnej przykładowej firmy: ma aktywa warte 100 USD, czyli dolarów amerykańskich, dług 80 i kapitał własny 20. Kapitał własny jest tu różnicą aktywów i długu. Aktywa/kapitał daje 100/20 = 5, a dług/kapitał — 80/20 = 4. Oba wskaźniki opisują tę samą firmę, ale odpowiadają na inne pytania. Mnożnik wymaga więc dokładnego obliczenia i daty; wartości księgowe mogą też różnić się od obecnej ceny sprzedaży aktywów. To ilustracyjny bilans firmy, nie dozwolony limit amerykańskiego detalicznego rachunku marżowego. [1]

Pozostawmy dług na poziomie 80. Jeśli aktywa zdrożeją do 110, po odjęciu długu zostaje kapitał 30. Względem kapitału początkowego zmiana wynosi (30−20)/20 = 50%. Jeśli aktywa spadną do 90, zostaje tylko 10: zmiana −50%. Przy wartości aktywów 80 kapitał własny się wyczerpuje. Model pomija koszty i rozliczenia pośrednie. Niektóre umowy mogą spowodować stratę większą od wpłaty. Zerowy kapitał nie jest też uniwersalną ceną likwidacji, czyli przymusowego zamknięcia: finansujący może zadziałać wcześniej zgodnie z warunkami zabezpieczenia. [6]

Depozyt zabezpieczający to wymagany kapitał lub zabezpieczenie pozycji; po jej otwarciu początkowa wpłata może przestać wystarczać. Dla kwalifikujących się zwykłych akcji amerykańskich FINRA opisuje zasadniczo początkowy kredyt do 50% ceny zakupu oraz minimalny kapitał utrzymania 25% bieżącej wartości. Broker może wymagać więcej. Pozycja naszego modelu za 100 USD z długiem 50 osiąga granicę 25% przy wartości 50/(1−0.25), około 66,67. Przy wymogu 40% granica wynosi około 83,33. To pomniejszone kwoty przykładowe, a nie rzeczywista minimalna wpłata. Wezwanie do uzupełnienia zabezpieczenia to margin call, ale broker może sprzedać również bez wcześniejszego kontaktu. Wyliczona granica nie gwarantuje ceny sprzedaży, a inne produkty mają inne zasady. [2]

Futures to kontrakt przewidujący przyszłe rozliczenie, którego wartość zależy od ceny aktywa bazowego, na przykład BTC. CME odróżnia jego zabezpieczenie od kredytu na akcje: sama wpłata depozytu nie daje własności bazowego aktywa. W naszym modelu kontrakt liniowy odwzorowuje zmianę ceny pozycji o wartości 1000 USD przy zabezpieczeniu 100. Nominalna dźwignia wynosi 10×. Ruch kontraktu o 2% oznacza 20, czyli 20% początkowego zabezpieczenia przed kosztami. Taki sam ruch przeciwko tobie przyniesie stratę. Zakładamy stałą ekspozycję liniową: niezmienną wielkość pozycji i proporcjonalny wpływ ceny. Opcje, kontrakty odwrotne lub zmienne zabezpieczenie wymagają innych obliczeń. [3]

Innym przypadkiem jest dźwignia operacyjna, którą CFA odróżnia od zadłużenia finansowego. Powstaje dlatego, że część kosztów, na przykład czynsz, nie maleje od razu ze sprzedażą. Nasza firma ma przychody 100 USD, koszty zmienne 60, stałe 30 i zysk operacyjny 10. Jeśli udział kosztów zmiennych pozostaje taki sam, a przychody spadną do 90, zysk wyniesie 90−54−30 = 6. Sprzedaż spadła o 10%, ale zysk operacyjny o 40%, bez pożyczki. Koszty stałe wzmocniły wpływ słabszej sprzedaży. Nie pozostają jednak niezmienne przy każdej możliwej skali produkcji. [4]

Wróćmy do firmy z aktywami 100 USD i długiem 80. Jeśli ma dostępne pieniądze tylko 2 i wkrótce musi zwrócić kwotę główną 10, bez innych źródeł brakuje 8. Kwota główna to pożyczona suma bez odsetek. Przewaga aktywów nad długiem nie jest tym samym co płynność, czyli zdolność zapłacenia na czas: części majątku nie da się szybko sprzedać bez straty. Samo finansowanie też kosztuje: kwota 2 w danym okresie odpowiada 2/20 = 10% początkowego kapitału. Późniejsza spłata, tani kredyt i łatwa sprzedaż aktywów to różne rzeczy. Dobry wskaźnik zadłużenia ich nie gwarantuje. [1]

ETF to fundusz notowany na giełdzie. Niektóre ETF z dźwignią dążą do wielokrotności dziennej stopy zwrotu i codziennie dostosowują pozycję. Wynik dłuższego utrzymywania składa się więc z dziennych zmian. Nasz indeks rośnie ze 100 do 110 i wraca do 100. Idealny dzienny fundusz 2× bez kosztów idzie ze 100 do 120, a potem do 120×(1−2/11), około 98,18. Indeks wrócił na początek, ale fundusz stracił około 1,82%. Przy dwóch wzrostach indeksu po 10% fundusz osiągnąłby jednak 144 wobec 121 indeksu. Liczy się przebieg cen, nie zawsze powstaje strata. Faktyczny okres dostosowania oraz cele trzeba sprawdzić w prospekcie. [5]

Wyobraźmy sobie dług 50000 USD zabezpieczony 1 BTC wartym 100000. Dług stanowi 50% wartości zabezpieczenia. Gdy BTC spadnie do 60000, stosunek 50000/60000 wzrośnie do około 83,33%, choć nie zwiększyłeś długu ani nie zmniejszyłeś BTC. Jeśli masz też inną pozycję w BTC, zabezpieczenie może słabnąć równocześnie ze stratą tej pozycji. Aby ocenić ryzyko, sprawdź, jaką część wartości uznaje pożyczkodawca, jakiej ceny odniesienia używa, walutę długu, odsetki i kiedy może sprzedać zabezpieczenie. Dodatkowa dźwignia sama nie tworzy przewagi transakcyjnej ani dochodu zapewnianego przez protokół Bitcoin. [6]