Commodity Money

Złotnik kupuje złoto na pierścionek. Kupiec z naszego przykładu przyjmuje je jako zapłatę, żeby później kupić inne dobra. Materiał może być ten sam, ale rola jest inna. Mises odróżnia użycie towaru jako pieniądza od innych form pieniądza. Sam skład chemiczny nie rozstrzyga więc sprawy. Złoty przedmiot schowany w domu również nie dowodzi, że złoto powszechnie pełni w danym otoczeniu funkcję pieniądza. [1]

Kupiec może wcale nie potrzebować pierścionka. Wystarczy, że spodziewa się łatwiejszej dalszej wymiany. Carl Menger wyjaśnia, dlaczego ktoś przyjmuje dobro, którego nie chce sam zużyć, jeśli pomoże mu ono uzyskać to, czego potrzebuje. W naszym przykładzie złoto łączy sprzedaż tkaniny z późniejszym zakupem żywności. To ilustracja wymiany pośredniej; konkretna historia przyjęcia pieniądza w poszczególnych społeczeństwach wymaga osobnych dowodów. [2]

Złoto można wykorzystać inaczej niż do płacenia. Nie zapewnia mu to jednak stałej siły nabywczej, czyli możliwości kupowania tej samej ilości rzeczy. Mises odrzuca uproszczone wyobrażenie ceny narzuconej przez sam materiał. Gdy ktoś mówi „wartość wewnętrzna”, zapytaj, co ma na myśli. Biżuteria wyjaśnia jeden powód zainteresowania złotem, nie to, ile chleba ktoś zaoferuje za nie dzisiaj lub za rok. [1]

Nasz prosty przykład: kawałek metalu waży 10 g i ma próbę 900/1000. Zawiera więc 9 g czystego metalu, a resztę stanowią inne składniki. Próba mówi, jaka część masy przypada na dany metal. Obliczenie nie potwierdza autentyczności ani ceny. LBMA, organizacja wyznaczająca standardy rynku metali szlachetnych, w zasadach dotyczących sztab na rynku hurtowym oddziela ważenie od informacji o próbie. Good Delivery to nazwa standardu dla takich sztab. Nasz mały przykład nie opisuje jego wymogów, lecz pozwala odróżnić dwa często mylone parametry. [3]

Przewożenie metalu bywa niewygodne. Bank of England opisuje obieg kwitów na zdeponowane złote monety, a następnie banknotów wymienialnych na złoto. Zamiast metalu przekazujesz wówczas roszczenie o jego wydanie przez emitenta. Nawet przy pełnym pokryciu trzeba znać warunki i polegać na ich spełnieniu. Dlatego odróżniamy towar od roszczenia do niego. Ta sama obiecana masa nie oznacza takiej samej formy posiadania. [4]

Standard złota określa związek jednostki pieniężnej ze złotem oraz zasady wymienialności. Jest ustrojem pieniężnym, a nie nazwą każdego złotego przedmiotu. Bank of England podaje, że ostatecznie zakończył wymianę swoich banknotów na złoto w 1931 roku. To informacja o konkretnej instytucji i kraju, nie wspólna data końca wszystkich systemów opartych na złocie. Ludzie mogli nadal je posiadać i nim handlować bez przywracania standardu złota. [4]

Złota nie produkuje się samym wpisaniem kwoty, ale jego dostępna ilość nie jest niezmienna. Wydobycie może dostarczyć więcej metalu; zmienia się też popyt na użytek pieniężny i pozostałe zastosowania. Może się zmienić ilość kupowanych za nie dóbr. Sama towarowa podstawa nie gwarantuje zatem stałych cen. Bank of England wskazuje skutki zmian ilości towaru. Wiedza o rzadkości metalu nie wystarcza do oceny siły nabywczej. [4]

Bitcoin często porównuje się ze złotem ze względu na rzadkość. Jego Whitepaper, czyli dokument objaśniający projekt systemu, opisuje jednak przesyłanie bitcoinów (BTC) i Proof of Work, czyli pracę obliczeniową zabezpieczającą historię transakcji, a nie roszczenie o wydanie metalu. Jednostek cyfrowych nie przetopisz na biżuterię. Nie przesądza to o ich przydatności pieniężnej, lecz pokazuje granicę porównania materiałów. Kto nazywa BTC Commodity Money, powinien wyjaśnić swoją definicję. Koszty wydobycia same nie rozstrzygają klasyfikacji. [5] [1]