Regression Theorem wyjaśnia u Misesa ciągłość siły nabywczej pieniądza, czyli tego, co można za niego dostać. Oczekiwania opierają się na wcześniejszej sile nabywczej. Cofając rozumowanie, Mises umieszcza początek przed pierwszym użyciem pieniężnym, w wartości wymiennej wynikającej z innych zastosowań. To argument jego teorii ekonomicznej, nie regresja statystyczna ani prognoza kursu bitcoina (BTC).
Wyobraź sobie, że Ewa sprzedaje stół. Przyjmuje pieniądze, bo później kupi żywność lub opłaci czynsz. Ale jaką kwotę ma podać? Mises oddziela doświadczenie dawnych cen, z którego korzysta Ewa, od nowej wyceny powstającej przy wymianie. Nie tłumaczy więc dzisiejszej ceny tą samą dzisiejszą ceną. Ewa patrzy w przyszłość, lecz ma już pojęcie o tym, co pieniądze pozwalały dotąd kupić. [1]
W naszym przykładzie pieczywo kosztowało wczoraj 10 jednostek, a dziś kosztuje 12. Ewa zaplanowała wydatki według starej ceny i musi je zmienić. Doświadczenie pomogło jej zrozumieć kwotę, ale nie zagwarantowało tego samego zakupu. Mogła zmienić się podaż pieczywa, popyt lub inne okoliczności. Regression Theorem nie oblicza skali zmiany ceny i bez dodatkowych danych nie wyjaśnia konkretnego przypadku. [1]
Cofając się coraz dalej, dochodzimy do pytania o początek. Mises kończy łańcuch na dobru, które miało wartość wymienną wynikającą z zastosowań niepieniężnych, zanim stało się środkiem wymiany. Pomyśl o metalu na biżuterię: ceniono go bez zamiaru dalszego płacenia nim. To ilustracja logiki argumentu, a nie dowód, że każdy system pieniężny przeszedł tę samą historię. Konkretny początek wymaga osobnych źródeł. [1]
Carl Menger rozważał pokrewne pytanie. W naszym przykładzie garncarz potrzebuje butów, ale szewc nie chce garnków. Garncarz może przyjąć inne dobro, które łatwiej wymieni dalej, i w ten sposób zdobyć buty. To wymiana pośrednia: nabywa dobro pośredniczące z myślą o kolejnym handlu. Menger wyjaśnia korzyść i rozpowszechnianie się tej praktyki. Regression Theorem skupia się na związanym z nią pytaniu o podstawę wyceny pieniądza. [2]
Według Misesa sam fakt, że trzymamy metal, papier lub wierzytelność, czyli prawo do otrzymania zapłaty, nie wystarcza do rozróżnienia rodzajów pieniądza. W Teorii pieniądza i kredytu wyróżnia pieniądz towarowy, kredytowy i fiat, podkreślając rzeczywiste użycie w wymianie. Praktyczne pytanie brzmi więc: co ludzie naprawdę robią z daną rzeczą? Napis „pieniądz” na nowym żetonie nie pokazuje, co ktoś za niego odda. [3]
Regression Theorem nie wymaga, by dzisiejszy pieniądz zawsze dawał się wymienić na metal. Mises opisuje także wierzytelności nadal krążące po wstrzymaniu wypłat oraz pieniądz bez zastosowania niepieniężnego. Pytanie o pierwszy punkt odniesienia dla wyceny różni się więc od pytania o dzisiejszą akceptację. Z pochodzenia nie wynika automatycznie konieczność obecnego pokrycia towarem ani gwarancja dalszego przyjmowania pieniądza. [1]
Bitcoin Whitepaper zajmuje się innym problemem: przesyłaniem BTC bez możliwości dwukrotnego wydania tych samych środków. Satoshi Nakamoto opisuje podpisy cyfrowe, które pozwalają matematycznie sprawdzić uprawnienie do dokonania płatności, historię transakcji i Proof of Work, czyli pracę obliczeniową pomagającą zabezpieczyć wspólną historię. Udana transakcja sama nie ujawnia jednak, co odbiorca dał w zamian. Mogła być testem lub prezentem. Techniczny zapis przelewu nie jest zatem automatycznie dowodem ceny handlowej. [4]
Stosując Regression Theorem do sieci Bitcoin, oddziel uruchomienie sieci, przelew między adresami, zaoferowany kurs i wykonaną wymianę. To różne zdarzenia. Kto tłumaczy początkową wycenę konkretnym niepieniężnym zastosowaniem, powinien udokumentować uczestników, czas i ich motywy. Dzisiejsza cena ani ówczesne zużycie prądu same tego nie dowodzą. Teoria podsuwa pytania, lecz nie uzupełni braków w źródłach i nie obiecuje przyszłej ceny. [4] [1]
Pełniejszy obraz uzyskasz, czytając to hasło razem z Fiduciary Media, Pieniądz fiducjarny, Medium of Exchange, Ludwig von Mises, Bitcoin. Do tego hasła prowadzą również odsyłacze z Commodity Money, Ludwig von Mises.