Free Banking oznacza systemy, w których banki konkurują przy emisji wymienialnych banknotów, ewentualnie również pieniądza depozytowego, bez jednego wyłącznego centralnego emitenta. Pieniądz depozytowy to środki na rachunkach bankowych, którymi można płacić przelewem. Wymienialność oznacza prawo zamiany zobowiązania banku na uzgodnione pieniądze według określonych warunków. Sama nazwa nie określa prawa, wymaganego zabezpieczenia ani szybkości wypłaty.
Free Banking nie jest jednym niezmiennym modelem. Hayek przypomina historyczną dyskusję o tym, czy banki komercyjne mogą emitować własne banknoty wymienialne na istniejącą walutę. Inne propozycje mogą mieć inne zasady. Czytając, ustal kraj, okres i warunki wejścia do branży. Dopiero wtedy można oceniać wyniki. Słowo „wolna” nie mówi, ile środków bank trzymał w rezerwie na wypłaty ani kto ponosił straty przy jego upadku. [3]
Wróćmy do sprzedawcy. Przyjmując prywatny banknot, uzyskuje roszczenie wobec konkretnego banku. Banknot nie jest monetą, na którą można go wymienić. Nominał to nadrukowana kwota; spełnienie obietnicy jest kolejnym krokiem. Liczy się miejsce przedstawienia do wypłaty i to, kto musi zapłacić. Inny bank może dobrowolnie kupić banknot, nie przejmując obowiązków jego emitenta. [1]
Amerykańska Free Banking Era obejmuje zwykle lata 1837–1863. W wielu stanach inwestorzy mogli założyć bank po spełnieniu wymagań kapitałowych i rejestracyjnych. Emisja banknotów podlegała również zasadom zabezpieczenia. Nie była to bankowość bez ram prawnych. Łatwiejsze wejście na rynek różni się od braku reguł. Sprzedawcę nadal obchodziło, jak stan ustanowił warunki i czy rzeczywiście wspierały bankową obietnicę. [1]
Obligacja jest obietnicą emitenta, że zapłaci według uzgodnionych warunków. Może zabezpieczać banknoty, ale nie jest gotówką od razu dostępną w kasie. W opisanych systemach amerykańskich spadek wartości zabezpieczenia wymagał dodania aktywów lub ograniczenia banknotów w obiegu. Oddziel wartość pokrycia od łatwości wykonania żądania wypłaty teraz. Dobra odpowiedź na jedno pytanie nie rozwiązuje automatycznie drugiego. [1]
Nasz prosty przykład: banknot o nominale 100 jest sprzedawany za 97. Różnica to dyskonto 3% względem nadrukowanej kwoty. Kupujący może uwzględniać wiarygodność emitenta i koszt dostarczenia banknotu do wypłaty. Dyskonto nie oznacza jednak, że bank na pewno ostatecznie wypłaci właśnie niższą kwotę. Rynkowa cena roszczenia i jego końcowe rozliczenie są różnymi informacjami. [1]
Badanie Minneapolis Fed tłumaczy popyt na te banknoty ich ceną w stosunku do oczekiwanej wartości pokrycia. W badanych przypadkach Nowego Jorku, Wisconsin i Indiany były w obiegu po wartości nominalnej. W Minnesocie słabe zabezpieczenie powodowało duże dyskonto. Sprzedawca nie mógł więc bezpiecznie oceniać wiarygodności banknotu po samej nazwie systemu. Wyniki z określonych stanów nie rozstrzygają automatycznie o każdym historycznym modelu. [2]
Wiele banków może emitować zobowiązania w tej samej walucie. Sprzedawca odróżnia jakość emitentów bez konieczności zmiany podstawowej jednostki przy każdej płatności. Denationalisation of Money Hayeka idzie dalej, proponując konkurencję różnych jednostek. Dlatego nie jest automatycznie tym samym co historyczne Free Banking. Liczba marek banknotów sama nie ujawnia liczby walut. [3]
Opracowanie Federal Reserve oddziela Free Banking od późniejszej National Banking Era. To inny okres: stabilniejsze banknoty nie usuwały ryzyk depozytów i kredytów. Posiadacze banknotów i deponenci nie musieli mieć tej samej pozycji. Ogólna lekcja pomaga również przy lekturze o usługach związanych z siecią Bitcoin: co posiadasz, kto jest ci co winien i jak dochodzić roszczenia? Bezpieczeństwa jednego produktu nie można bez dalszej analizy przenosić na wszystkie zobowiązania instytucji. [1]
Pełniejszy obraz uzyskasz, czytając to hasło razem z Denationalisation of Money, Commodity Money, Pieniądz fiducjarny, Fiduciary Media, Bitcoin. Do tego hasła prowadzą również odsyłacze z Denationalisation of Money.