Maker–taker

Jana otwiera księgę zleceń, czyli listę oczekujących ofert kupna i sprzedaży. Gdy przyjmuje dostępną ofertę, jest takerem dla tej realizacji: korzysta z płynności, czyli możliwości zawarcia transakcji z kimś teraz. Jeśli jej zlecenie czeka w księdze, aż przyjmie je inny uczestnik, jest makerem. Kraken rozróżnia role według tego dopasowania. Kupujący i sprzedający mogą pełnić obie; nie jest to stała cecha osoby ani konta. [1]

Jana wybiera Limit order, aby określić najwyższą cenę zakupu. Jeśli ktoś już oferuje bitcoin po tej cenie lub taniej, transakcja może nastąpić natychmiast. Jej zlecenie przyjmuje wtedy istniejącą ofertę. Coinbase klasyfikuje taką realizację jako taker. Limit odpowiada na pytanie o dopuszczalną cenę, a maker lub taker opisuje, skąd wzięła się druga strona. Sam rodzaj zlecenia nie wyznacza opłaty. [2]

Po akceptowanej cenie może brakować bitcoina na cały zakup Jany. Część zostanie kupiona od razu, a reszta pozostanie w księdze, jeśli pozwalają na to zasady ważności zlecenia. Gdy później przyjmie ją nowy sprzedający, dojdzie do kolejnej realizacji. Coinbase opisuje ten przypadek wprost: część natychmiastowa podlega stawce taker, a część oczekująca w księdze stawce maker przy późniejszej realizacji. Dwie role na zestawieniu jednego zlecenia nie muszą więc oznaczać błędu. [2]

Jeśli Jana chce wyłącznie umieścić ofertę w księdze, może wybrać post-only, o ile dany rynek ją obsługuje. Coinbase Exchange odrzuca całe takie zlecenie, gdyby choć część miała od razu odebrać płynność. Kraken opisuje podobną opcję post limit. To zabezpieczenie nie sprowadza jednak drugiej strony transakcji. Przyjęta oferta może czekać i ostatecznie pozostać niezrealizowana. Ważniejsze od podobnej nazwy opcji są reguły konkretnego interfejsu. [3] [1]

Przed obliczeniami Jana potrzebuje stawki dla swojego produktu i konta. Coinbase Advanced wskazuje osobne progi wolumenu z 30 dni dla różnych produktów, a tam, gdzie ma to zastosowanie, także kwalifikację według salda USDC. Liczy się poziom przy składaniu zlecenia. Stawki maker i taker mogą być równe; ujemna stawka maker oznacza wynagrodzenie za dostarczenie płynności. Kraken z kolei zaznacza, że niektóre zakupy nie wliczają się do rabatów wolumenowych. Stary zrzut cennika nie jest zatem wiarygodną podstawą. [2] [1]

Jana może czekać na realizację maker dla niższej opłaty, jeśli jej taryfa taką przewiduje. W tym czasie cena może wzrosnąć albo zakup w ogóle nie nastąpi. CFA Institute oddziela więc widoczne opłaty od innych kosztów: spreadu, czyli różnicy między ofertą kupna i sprzedaży, wpływu własnej transakcji na cenę, opóźnienia i braku realizacji. Sensowne porównanie dotyczy tej samej planowanej kwoty i tego samego punktu wyjścia w czasie. Najniższa stawka sama nie oznacza najlepszego wyniku. [4]

Gdy oczekująca oferta Jany znajduje drugą stronę, ta realizacja ma rolę maker. Nie czyni to jednak Jany zawodową animatorką rynku. Kraken opisuje sposób realizacji zlecenia, a CFA osobno omawia dealerów dostarczających płynność przez zajmowanie drugiej strony transakcji. Pojedyncza realizacja maker nie dowodzi ciągłego wystawiania cen kupna i sprzedaży ani zobowiązania do utrzymywania ofert w trudnych warunkach. Podobne słowa określają tu działania o różnej skali. [1] [4]

Na koniec Jana sprawdza, co naprawdę kupiła. Coinbase Exchange odróżnia przyjęcie zlecenia od realizacji i nalicza faktyczne opłaty przy transakcji. W historii Jana porównuje ilości, ceny poszczególnych realizacji, stawki oraz walutę opłaty. Sprawdza też niezrealizowaną część. Środki czasowo zablokowane dla zlecenia nie są zapłaconą opłatą, a wstępna kalkulacja nie jest końcowym rozliczeniem. [3]