Methodological Individualism wyjaśnia zjawiska społeczne przez działania i wzajemne oddziaływanie ludzi. Nie oznacza życia poza społeczeństwem ani nakazu myślenia tylko o sobie. W ujęciu Ludwiga von Misesa pomaga również zrozumieć firmy, państwo i inne instytucje: pyta, jak działają za pośrednictwem konkretnych osób.
Anna odwiedza ulubioną kawiarnię i widzi wyższą cenę. „Firma podniosła ceny” opisuje skutek. Do zrozumienia przyczyny potrzeba kontekstu. Właściciel mógł dostać droższą ofertę od dostawcy, kierowniczka zaproponować nowy cennik, a obsługa wprowadzić go do kasy. To na razie możliwe wyjaśnienie, które trzeba sprawdzić. Indywidualizm metodologiczny zachęca do takich pytań. Zamiast przypisywać firmie własny umysł, ustalamy, kto miał informacje, uprawnienia i możliwość zmiany. Nie musimy znać życiorysu każdego pracownika. [1]
Gdyby przypadkowy klient zmienił tę samą cenę na tablicy, nie byłoby to równoważne zmianie zatwierdzonej przez kierowniczkę. Liczą się rola, umowy i uznanie polecenia przez innych. Instytucje to reguły i utrwalone układy relacji, które mogą działać bez osobistej znajomości wszystkich uczestników. W Human Action Mises nie zaprzecza znaczeniu organizacji społecznych. Wyjaśnia ich wpływ poprzez ludzi. Sama lista nazwisk nie wystarczy: bez zasad pracy, własności i uprawnień nadal nie rozumielibyśmy kawiarni. [1]
Anna nie wymyśliła języka zamówienia ani pieniądza, którym płaci. Nauczyła się zwyczajów i korzysta z pracy nieznanych jej osób. Podział pracy oznacza wykonywanie różnych zadań i łączenie rezultatów: ktoś uprawia kawę, ktoś ją przewozi, ktoś parzy. Zaczynać od działających osób nie znaczy więc wyobrażać sobie samotnego człowieka bez przeszłości. Rodzina, kultura i reguły wpływają na to, co uważa za możliwe lub dopuszczalne. Badamy ich oddziaływanie, zamiast usuwać je z opowieści. [1] [2]
Właściciel może bezpłatnie udostępnić lokal stowarzyszeniu, a Anna postawić kawę przyjacielowi. Działają jako jednostki, ale ich cele służą też innym. „Indywidualizm” w nazwie metody nie nakazuje przedkładania wygody nad wszystko ani odrzucania współpracy. Wskazuje poziom, na którym szukamy wyjaśnienia. Pytanie o powstanie decyzji różni się od pytania o jej sprawiedliwość. Sama metoda nie określa poparcia dla konkretnych podatków, przepisów czy form własności; potrzebne są dalsze argumenty i oceny wartościujące. [2]
Załóżmy, że drożeją ziarna kawy. Jedne lokale zmniejszą zamówienia, inne zmienią mieszankę, a część gości będzie przychodzić rzadziej. Łączne zużycie droższego składnika może spaść bez wspólnego planu. Friedrich Hayek pokazuje podobną zasadę na przykładzie cyny w The Use of Knowledge in Society: cena może przekazywać informację o większej rzadkości nawet kupującym nieznającym jej źródła. Nasz przykład z kawą ilustruje ten sam rodzaj zależności. Nie gwarantuje to trafności wszystkich reakcji, szybkiego dostosowania każdego ani pożądanego wyniku. [3]
Może właściciel podniósł ceny z powodu czynszu, a nie ziaren. Może sprawdza, co zaakceptują klienci. Sam cennik nie ujawnia motywu. Możemy porównać koszty, odtworzyć podejmowanie decyzji i ustalić dostępne wtedy informacje. W Economics and Knowledge Hayek odróżnia logikę pojedynczego planu od wyjaśnienia, jak ludzie się uczą i uzgadniają plany. Łączy się to z Knowledge Problem, problemem wiedzy rozproszonej między ludźmi. Wiarygodnie brzmiące przypuszczenie pozostaje hipotezą, dopóki nie otrzyma poparcia w dowodach. [4]
Wzrost średniej ceny kawy może być dobrym początkiem. Nie oznacza, że każda kawiarnia podniosła ceny jednakowo lub z tego samego powodu. Można porównywać grupy firm i ich warunki bez spisywania wszystkich decyzji. Ważne jest powiązanie zbiorczej liczby z jej powstaniem: które ceny zmierzono, czyje zakupy uwzględniono i jakie reguły obowiązywały. Podobnie liczba adresów Bitcoin nie jest po prostu liczbą osób. Adres Bitcoin podajemy nadawcy, aby mógł przesłać nam płatność; sam adres nie jest dowodem tożsamości. Jedna osoba może używać wielu adresów, a usługa obsługiwać wielu klientów. Bez znajomości pochodzenia liczba może prowadzić do błędnego wyjaśnienia. [1] [3] [5]
Bitcoin nie ma jednej osoby decydującej za wszystkich użytkowników. Gdy czytamy, że „społeczność chce zmiany”, warto zapytać, kogo autor ma na myśli. Full Node to program, który samodzielnie weryfikuje transakcje Bitcoin. Reguły protokołu określają, co taki węzeł uznaje za poprawne. Programista może zaproponować zmianę, operator węzła wybiera uruchamiane oprogramowanie, sprzedawca decyduje o przyjmowaniu płatności, a klient o ich użyciu. Role mogą się łączyć, lecz nie są zamienne i mają techniczne oraz praktyczne ograniczenia. Samo posiadanie bitcoinów nie daje też głosów do zmiany protokołu. Metoda zastępuje niejasne „oni zdecydowali” pytaniami o uprawnienia, bodźce i rzeczywiste działania. [3] [4] [5] [6]
Pełniejszy obraz uzyskasz, czytając to hasło razem z Praxeology, Human Action, Knowledge Problem, Spontaneous Order, Subjective Value Theory, Bitcoin. Do tego hasła prowadzą również odsyłacze z Praxeology, Human Action, Spontaneous Order.