M2 to szerszy agregat pieniężny, czyli statystyczna suma wybranych form pieniądza. Do pieniądza w wąskim ujęciu dodaje określone depozyty, a w niektórych krajach także wybrane fundusze. Dotyczy zagadnienia Broad Money, czyli pieniądza mierzonego w szerszym ujęciu. Dokładny skład zależy od przyjętej definicji statystycznej: wspólna nazwa nie oznacza jednakowej dostępności, ryzyka ani porównywalności danych.
System Rezerwy Federalnej USA (Fed) i Europejski Bank Centralny (EBC) używają M2, lecz zaliczają do niego inne pozycje. W porównaniu z wąskimi miarami, takimi jak lokalnie zdefiniowane M0, daje on szerszy obraz, a nie uniwersalną listę. Sprawdź walutę, okres, emitentów i posiadaczy instrumentów. Zwróć też uwagę na wyrównanie sezonowe, czyli usunięcie oszacowanych, regularnie powracających wahań. Nawet przeliczenie na tę samą walutę nie usuwa różnic metodologicznych. Dom, akcje czy samochód nie trafiają do sumy tylko dlatego, że mają wartość: zasób pieniądza nie jest majątkiem netto, czyli aktywami pomniejszonymi o długi. [1] [2]
Amerykańskie zestawienie H.6 buduje M2 z M1 (gotówki i określonych depozytów, w tym oszczędnościowych), depozytów terminowych o kwotach poniżej 100 000 dolarów amerykańskich (USD) i sald detalicznych funduszy rynku pieniężnego, po określonych odliczeniach sald na rachunkach emerytalnych IRA i Keogh. Depozyt terminowy ma uzgodniony termin zapadalności; fundusz rynku pieniężnego inwestuje w instrumenty krótkoterminowe, a „detaliczny” oznacza przeznaczony dla inwestorów indywidualnych. Fundusz instytucjonalny dla dużych organizacji nie jest automatycznie tym samym składnikiem. Depozyty oszczędnościowe należą już do amerykańskiego wąskiego agregatu. Ponowne dodanie ich do tej sumy oznaczałoby dwukrotne policzenie tych samych pieniędzy. [1]
W strefie euro do M1 (gotówki w obiegu i depozytów łatwo dostępnych do wypłaty lub płatności) dodaje się depozyty z uzgodnionym terminem zapadalności do 2 lat oraz depozyty z okresem wypowiedzenia do 3 miesięcy. Zapadalność opisuje okres uzgodniony przy zakładaniu depozytu. Okres wypowiedzenia określa, jak długo po zgłoszeniu wypłaty trzeba czekać; nie oznacza czasu pozostałego do zapadalności. Udziały funduszy rynku pieniężnego należą tutaj dopiero do M3, a nie do M2. Amerykańskiej listy nie można więc po prostu przenieść na europejski wykres, choć nazwy wyglądają podobnie. [2]
W USA istnieją zarówno bankowe rachunki depozytowe rynku pieniężnego, jak i fundusze rynku pieniężnego. FDIC, federalna instytucja USA ubezpieczająca depozyty, wyjaśnia, że kwalifikujące się depozyty w ubezpieczonym banku podlegają zasadom i limitom ochrony, natomiast udziały funduszu nie są ubezpieczone przez FDIC, nawet jeśli sprzedaje je bank. W funduszu masz inwestycję, której wartość może spaść. Zaliczenie funduszu detalicznego do amerykańskiego M2 niczego tu nie zmienia. Kategoria statystyczna nie jest obietnicą bezpieczeństwa: najpierw trzeba ustalić, czy posiadamy depozyt bankowy, czy udział w inwestycjach funduszu. [3] [6]
W naszym uproszczonym przykładzie M1 wynosi 100, a uwzględnione depozyty terminowe 20. M2 to zatem 120. Jeśli przeniesiemy 10 z rachunku bieżącego na taki depozyt, otrzymamy 90 + 30 = 120. M1 spadło, ale M2 nie. Zakładamy, że nie było innych operacji. Ktoś wybrał inny termin dostępu do środków, lecz pieniądze nie opuściły mierzonej całości. Spadek jednego składnika trzeba więc czytać wraz ze zmianami pozostałych, a nie jako samodzielny dowód zniknięcia pieniądza. [2]
Bank of England, bank centralny Wielkiej Brytanii, opisuje, jak kredyt bankowy tworzy depozyt, a spłata kapitału, czyli samego długu bez odsetek, odwraca ten proces. M2 zmienia się jednak tylko w zakresie, w jakim depozyt mieści się w jego definicji. Także przy zakupie aktywa przez bank centralny znaczenie ma sprzedający. Zakup od banku może zamienić jego papier wartościowy na rezerwy; zakup od podmiotu niebankowego może dodatkowo stworzyć depozyt klienta. Rezerwy oznaczają tu salda banków na rachunkach w banku centralnym. Monetary Base mierzy inny zakres pieniądza, obejmujący rezerwy banków. Jej wzrost nie wyznacza więc stałego, automatycznego przyrostu pieniądza w szerszym ujęciu. [4]
Wyobraźmy sobie kraj A z M2 w wysokości 100 USD i kraj B ze 100 euro (EUR). Przy kursie 1 USD za EUR suma wynosi 200 USD; przy kursie 1,2 USD za EUR jest to już 220 USD. Oba krajowe zasoby pieniądza pozostały bez zmian. Wzrosła suma przeliczona na dolary, niekoniecznie ilość utworzonego pieniądza. To nasz własny, uproszczony przykład. Przy rzeczywistym globalnym wykresie trzeba również uzgodnić daty i krajowe definicje; samo przeliczenie liczb na jedną walutę tego nie rozwiązuje. [1] [2]
Bitcoin.org wyjaśnia cenę bitcoina (BTC) przez podaż i popyt. Wyższa nominalna wartość M2, czyli kwota nieskorygowana o zmiany cen, nie mówi jeszcze, kto posiada środki ani na co je przeznaczy. Podobny przebieg wykresów lub dobrane po fakcie przesunięcie w czasie nie dowodzi mechanizmu cenowego. Innymi słowy, nie pokazuje, jak zmiana ilości pieniądza miałaby prowadzić właśnie do zakupów bitcoina. Odróżniaj zasób pieniądza, siłę nabywczą i rzeczywiste decyzje o handlu. Ich wspólny ruch nie gwarantuje ani wzrostu ceny, ani zysku. [5]
Pełniejszy obraz uzyskasz, czytając to hasło razem z Monetary Base, M0, M1, Broad Money. Do tego hasła prowadzą również odsyłacze z Monetary Base, Broad Money, M0, M1.