Max Drawdown

Wyobraźmy sobie Annę obserwującą rachunek. Najpierw jego wartość rośnie, potem znika część zysków, a dopiero później pojawia się nowy szczyt. Choć Anna ostatecznie zarabia, doświadczyła drawdownu, czyli obsunięcia poniżej najwyższej wartości osiągniętej do danego momentu. Punktem odniesienia nie jest zatem tylko początkowa wpłata. Max Drawdown wybiera najgłębsze takie obsunięcie w badanym okresie. Szczyt musi wystąpić przed dołkiem; odjęcie najmniejszej liczby od największej bez uwzględnienia kolejności mogłoby opisać spadek, którego nigdy nie było. [1]

Procent mówi, jaka część wcześniejszego szczytu została utracona. Jeśli V oznacza bieżącą wartość, a H najwyższą dodatnią wartość osiągniętą dotąd, ułamek obsunięcia wynosi d = 1 - V / H. Aby otrzymać procent, mnożymy go przez sto. Tutaj głębokość jest dodatnia; niektóre wykresy pokazują ją jako ujemną wartość poniżej zera. Przed porównaniem sprawdźmy znak i jednostkę. Obsunięcie kwotowe i procentowe to różne wielkości. To proste objaśnienie zakłada dodatnie wartości rachunku; ujemny kapitał własny wymaga osobnej interpretacji. [1] [2]

Anna może sprawdzać rachunek w ciągu dnia albo tylko wieczorem. Wieczorne salda mogą całkiem pominąć gwałtowny spadek między pomiarami. Znaczenie mają też początek i koniec okresu oraz uwzględnianie szczytu sprzed jego początku. Przy tych samych zasadach okresu i początkowego szczytu samo usunięcie punktów z tej samej dodatniej serii nie ujawni większego maksymalnego obsunięcia; może któreś ukryć. Wynika to z rachunku, a nie stanowi tezy o inaczej skorygowanych danych. Obok wyniku należy więc podać okres, częstotliwość obserwacji i zasadę ustalania początkowego szczytu. [1]

Gdy Anna wypłaca pieniądze, saldo maleje nawet bez zmiany wartości inwestycji. Aby ocenić wyniki inwestowania, trzeba oddzielić wpłaty i wypłaty od stóp zwrotu. Standardy GIPS opisują stopę zwrotu ważoną czasem: wyniki podokresów skorygowane o zewnętrzne przepływy łączy się przez mnożenie współczynników wzrostu. Trzeba też określić walutę, wycenę otwartych pozycji oraz sposób ujmowania przychodów i kosztów. Wykres ceny bitcoina nie musi więc przedstawiać obsunięcia rachunku Anny. Nasz przykład uwzględnia już koszty i nie zawiera dodatkowych wpłat ani wypłat. [3]

Taka sama głębokość może oznaczać krótki spadek lub długie oczekiwanie. Rozróżnijmy czas od szczytu do dołka, od dołka do pierwszego powrotu na dawny szczyt oraz cały czas spędzony poniżej niego. Najgłębsze obsunięcie nie musi być najdłuższe. Jeśli zapis kończy się przed odrobieniem spadku, znamy tylko dotychczasowy czas oczekiwania. Ostatnia data w tabeli nie jest datą powrotu. Nie możemy dopisywać odrobienia strat, którego dane nie pokazują. [2]

Spadek z 1200 USD do 900 USD oznacza utratę 300 USD, czyli jednej czwartej szczytu. Powrót wymaga tej samej kwoty, ale liczonej od mniejszego salda. Potrzebny zysk wynosi więc jedną trzecią tego, co zostało. To nie sztuczka rynku: zmieniła się podstawa procentu. Jest to arytmetyka, nie obietnica powrotu. Nawet odzyskanie pierwotnej kwoty nie musi przywrócić siły nabywczej, jeśli w międzyczasie wzrosły ceny rzeczy kupowanych za te pieniądze. [2]

Historia pokazuje to, co zapisano, a nie wszystko, co może się jeszcze wydarzyć. CFTC wyraźnie ostrzega, że przeszłe wyniki nie przewidują przyszłych. Przy testowaniu strategii na dawnych danych pojawia się kolejne pytanie: czy transakcje dałoby się rzeczywiście wykonać? NFA wskazuje korzyść ze znajomości późniejszego przebiegu, dostępność kontrahentów i różnice między oczekiwaną a faktyczną ceną. Symulacja musi zatem ujawniać założenia. Mniejsze historyczne obsunięcie samo w sobie nie dowodzi, że podobne lub większe nie wystąpi ponownie. [4] [5]

Anna może zapytać, czy wytrzymałaby podobny przebieg przy swoich środkach i zobowiązaniach. Max Drawdown nie wyznacza jednak chwili zamknięcia transakcji. Planując ryzyko, CME oddziela dźwignię, limit na transakcję, stratę dzienną i łączną ekspozycję rachunku. Regułę ograniczania strat ustala się osobno; nawet zlecenie ochronne nie gwarantuje zamierzonej ceny wykonania. Użyteczne porównanie pokazuje więc przebieg wartości, głębokość i czas odrabiania spadku oraz wyjaśnia dane. Jedna efektowna wartość procentowa nie zastąpi tej pracy. [6] [5]