Stock-to-Flow Model

Zacznijmy bez ceny: jak duży jest roczny przyrost wobec istniejącej ilości? Stock oznacza zasób, a flow nową produkcję w ciągu roku. Dzielenie zasobu przez to tempo daje liczbę lat potrzebnych do wytworzenia równoważnej ilości przy niezmienionym tempie. Tak wyjaśnia ten stosunek PlanB. Nie jest to odliczanie do końca kopania, tylko porównanie zasobu z tempem jego uzupełniania. [1]

Przesłanie monet między portfelami nie zwiększa ich liczby. Opłaty transakcyjne także przenoszą istniejące bitcoiny, zamiast tworzyć nowe. Coin Metrics rozróżnia miary emisji i może przeliczać dzienny przyrost na tempo roczne. To coś innego niż suma z minionego roku. Trzeba również znać definicję zasobu. W pierwotnym artykule PlanB korygował go o domniemane utracone monety; nasz przykład tego nie robi. [2] [1]

Halving zmniejsza subsydium, czyli nowe bitcoiny dozwolone jako część nagrody za blok. Bitcoin Core stosuje tę regułę według wysokości bloku. Przy tym samym zasobie i liczbie bloków zmniejszenie emisji o połowę podwaja stosunek. Na razie tylko liczymy. W rzeczywistej sieci zasób rośnie, a liczba bloków w okresie kalendarzowym się waha. Suma z ostatniego roku zawiera też starszą, wyższą emisję, więc reaguje inaczej niż przeliczenie nowego tempa na rok. [3]

PlanB poszedł dalej: oszacował historyczną zależność z kapitalizacją rynkową, czyli zasobem pomnożonym przez cenę monety. Użył regresji, statystycznego dopasowania zależności do danych, oraz logarytmów do porównywania zmian wielokrotnych. Powstaje hipoteza o rynku, nie nowa reguła Bitcoina. Kapitalizacja nie jest ceną jednego BTC; przejście między nimi wymaga odpowiedniego zasobu. Parametry muszą sprawdzić się poza danymi, na których je wyznaczono. [1]

Wyobraźmy sobie dwa rynki z takim samym zasobem i emisją. Na jednym ludzie chcą kupować, na drugim zainteresowanie słabnie. Samo dzielenie tego nie uchwyci. Bitcoin.org tłumaczy cenę podażą i popytem; wynika z tego, że stosunek emisji sam ceny nie wyznacza. Nie mówi też, ilu posiadaczy chce sprzedać ani jaki obrót jest możliwy bez silnej zmiany ceny. Nasz przykład liczbowy celowo rozdziela te kwestie. [4]

Dwie wielkości mogą rosnąć latami i poruszać się podobnie na wykresie, choć jedna nie powoduje drugiej. Hyndman i Athanasopoulos opisują to jako regresję pozorną. Dlatego badamy także trendy i reszty: różnice między obserwacjami a wartościami dopasowanymi do przeszłości. Powiązanie błędów z wcześniejszymi błędami może wskazywać brak w wyjaśnieniu. To powód do sprawdzenia konkretnego modelu, nie automatycznego odrzucenia wszystkich wariantów. [5]

Model może świetnie odtwarzać przeszłość i źle prognozować. Forecasting: Principles and Practice oddziela więc dane do szacowania parametrów od nowych danych do oceny. Zachowajmy pierwotną wersję, datę prognozy, horyzont i miarę błędu. Porównajmy ją również z prostą metodą, choćby założeniem niezmienionej ceny. Późniejsza zmiana współczynników tworzy nową wersję; nie naprawia wstecz nieudanej starej prognozy. [6]

PlanB przedstawił później S2FX: grupy obserwacji Bitcoina i inne aktywa, w tym złoto i srebro, zastępują pierwotny szereg czasowy. Wyników nie wolno przypisywać pierwszemu modelowi. Sam stosunek też ma granicę: rośnie, gdy dodatni przepływ zbliża się do zera, ale dzielenie przez zero jest niezdefiniowane. Nie wynika z tego nieskończona cena. Wycena wciąż wymaga czegoś więcej niż zasobu i nowej emisji. [7]