Debt Deflation to mechanizm, w którym próby zmniejszenia zobowiązań przez zadłużonych mogą przez sprzedaż i spadek cen pogorszyć ich wspólną sytuację. Nie oznacza automatycznego kryzysu przy każdej obniżce cen. Rozróżniaj dług umowny, realny ciężar, cenę zabezpieczenia i dostęp do dochodu lub refinansowania.
W 1933 Irving Fisher połączył nadmierne zadłużenie i deflację: presja spłat prowadzi do wyprzedaży w trudnej sytuacji, niższych cen i majątku netto, kolejnych trudności w obsłudze długu oraz ograniczenia produktu i kredytu. Zastrzega, że kolejność nie jest stała, a czynniki oddziałują wzajemnie. To teoria mechanizmu, nie kalendarz nieuniknionych kryzysów. [Irving Fisher — The Debt-Deflation Theory of Great Depressions, 1933]
Dług 100 przy indeksie cen 100 daje D/P = 1. Po spłacie 10 pozostaje 90; jeśli indeks jednocześnie spadnie do 80, stosunek wynosi 90/80 = 1,125, o 12,5 % więcej. Umowny kapitał jednak zmalał do 90. Paradoks Fishera dotyczy realnego ciężaru: mianownik cenowy może maleć szybciej niż nominalny dług. [Irving Fisher — The Debt-Deflation Theory of Great Depressions, 1933]
Bank Anglii podkreśla nieoczekiwany spadek inflacji względem chwili zawarcia nominalnej umowy dłużnej. Nawet wolniejsza dodatnia inflacja może zwiększyć realny ciężar wobec oczekiwań; ten kanał nie wymaga inflacji ujemnej. Podział strat między dłużników i wierzycieli, dochody i stałe lub zmienne oprocentowanie kształtują wpływ na popyt. [Bank of England — Deflation, Quarterly Bulletin 2009 Q1]
Nasze zabezpieczenie warte 100 pokrywa dług 60: LTV wynosi 60 %, a udział własny 40. Przy wartości zabezpieczenia 75 i stałym długu LTV wynosi 80 %, udział własny 15: spadł o 62,5 %. Nie jest to automatycznie taki sam spadek cen konsumpcyjnych. Dodatkowe zabezpieczenie lub sprzedaż zależą od umowy i możliwości wykonania zobowiązań. [Bank of England — Deflation, Quarterly Bulletin 2009 Q1]
Według Banku Anglii spłata kredytów bankowych niszczy pieniądz depozytowy, a nowe kredyty go tworzą. Powszechne spłaty bez odpowiedniej kreacji depozytów mogą zmniejszyć zasób pieniądza i możliwości wydatków. Nie każda płatność niszczy pieniądz: przelew między dwoma niebankowymi posiadaczami w tym samym agregacie zmienia tylko właściciela. Obserwuj przepływy netto i granicę agregatu. [Bank of England — Money Creation in the Modern Economy]
Badanie BIS z 2015 obejmuje ponad 140 lat i do 38 gospodarek. Wskazuje słabszy związek między spadkiem cen dóbr i usług a wzrostem produktu, silnie zależny od Wielkiego Kryzysu, oraz silniejszy szkodliwy związek cen nieruchomości z prywatnym długiem. To historyczne wyniki z ograniczeniami danych, nie dowód niemożliwości deflacji zadłużenia ani nieszkodliwości każdej deflacji. [BIS — The Costs of Deflations: A Historical Perspective, 2015]
Model BIS z 2005 pokazuje, że nabywcy bez wcześniejszych długów lub strat mogą zakupami amortyzować spadki cen. Niestabilność powstaje, gdy podmioty ograniczają zadłużenie lub zapaść kredytowa uniemożliwia finansowanie tych zakupów. Wynik zależy więc też od rozkładu bilansów i dostępu do kredytu; nie gwarantuje samostabilizacji każdego rynku. [BIS — Debt-Deflation: Concepts and a Stylised Model, 2005]
Bitcoin.org wyjaśnia cenę BTC podażą i popytem. Nasz przykład: zabezpieczenie 1 BTC wycenione na 100000 i dług 50000 w tej samej walucie fiat dają LTV 50 %. Przy cenie BTC 60000 LTV rośnie do około 83,33 %, chociaż nadal jest 1 BTC. To nie bieżące notowania. Warunki pożyczki regulują wymuszoną sprzedaż; limit podaży protokołu nie kasuje długu ani nie dostarcza gotówki na spłatę. [Bitcoin.org — FAQ]
Pełniejszy obraz uzyskasz, czytając to hasło razem z Monetary Deflation, Disinflation, Purchasing Power, Bitcoin. Do tego hasła prowadzą również odsyłacze z Monetary Deflation, The Price of Tomorrow.