Support and Resistance

Jana otwiera wykres ceny bitcoina. Zauważa, że spadki kilka razy zatrzymały się w pobliżu podobnej ceny, a wzrosty zawracały gdzie indziej. Pierwszy obszar zaznacza jako Support, drugi jako Resistance. Fidelity wyjaśnia te pojęcia przez oczekiwane zainteresowanie kupujących i sprzedających. Jana widzi jednak tylko dawne transakcje: narysowana linia nie mówi, ile osób chce kupować lub sprzedawać właśnie teraz. [1]

Aby obserwacja była czytelna, Jana musi wskazać rynek i Timeframe, czyli okres przedstawiony przez jedną świecę. Świeca podsumowuje ceny z tego okresu. Krótki wycinek historii może eksponować inne zwroty niż długi. StockCharts opisuje wyznaczanie wsparcia na podstawie miejsc wcześniejszego odwrócenia spadków, a oporu — odwrócenia wzrostów. Dwie osoby mogą więc zaznaczyć różne obszary bez błędnego odczytywania liczb. [2]

Cena nie musi wracać do dokładnie tej samej wartości. Raz zatrzyma się trochę wyżej, innym razem niżej. Dlatego StockCharts stosuje także strefy: pasma cen zamiast pojedynczej wartości. Jana zapisuje ich granice z góry. Gdyby przesuwała je po każdym nieudanym odbiciu, aby wynik nadal wyglądał dobrze, przestałaby sprawdzać pierwotny pomysł. Dopasowywałaby go do tego, co już się wydarzyło. [2]

Cena może na chwilę wzrosnąć ponad opór i wrócić przed końcem świecy. High to najwyższa cena w danym okresie; Close to cena na jego końcu. Reguła oparta na High może zatem wskazać wybicie, a reguła oparta na Close — nie. Jana musi wybrać, które zdarzenie obserwuje. To praktyczna konsekwencja różnicy między tworzącą się świecą a ukończonymi danymi historycznymi, opisywanej przez TradingView. Nawet zamknięcie nad granicą nie gwarantuje dalszego wzrostu. [1] [3]

Załóżmy, że cena przebija opór, a później opada w jego stronę z góry. Jana sprawdza teraz, czy ten sam obszar wyhamuje spadek: Resistance może stać się Support. Fidelity opisuje również odwrotny scenariusz, gdy przebite wsparcie później hamuje wzrost. To kolejne pytanie do wykresu, a nie obowiązek rynku. Cena może nigdy nie wrócić albo przy powrocie przejść przez obszar bez zatrzymania. [1]

Kiedy cena przez pewien czas porusza się między wsparciem a oporem, mówi się o przedziale wahań. StockCharts pokazuje też fałszywe wybicia zakończone powrotem do środka. Jana może policzyć takie ruchy, lecz sama liczba odbić nie podaje prawdopodobieństwa następnego. Trzeba dokładnie zdefiniować odbicie, czas jego oceny i badane dane. Granice przedziału mogą przestać działać właśnie wtedy, gdy wydają się dobrze znane. [2]

Nawet jeśli Jana dobrze opisze ruch, niekoniecznie kupi lub sprzeda po zaznaczonej cenie. Prowizje są kosztem transakcji; slippage to różnica między oczekiwaną a rzeczywistą ceną wykonania. TradingView odróżnia wykonania symulowane od rzeczywistych transakcji. Sprawdzenie pomysłu wymaga więc nie tylko wejścia, ale też wyjścia, kosztów i założeń dotyczących wykonania. Sama strefa nie jest pełną strategią handlową. [3]

Po fakcie łatwo prowadzić linie przez szczyty, których wtedy nie dało się jeszcze rozpoznać. Wykorzystanie takich przyszłych informacji w teście historycznym nazywa się lookahead bias. Jeśli Jana dopasowuje granice aż idealnie pasują do wybranego wykresu, grozi jej overfitting: dopasowanie do tej konkretnej przeszłości zamiast reguły przydatnej gdzie indziej. TradingView ostrzega przed oboma błędami. Rozsądniej zapisać pierwotne zasady i sprawdzić je także na danych, które nie posłużyły do ich stworzenia. [3]