Fibonacci Retracement

Piotr widzi cofnięcie po wzroście i chce ustalić, jaka część wcześniejszego ruchu została oddana. Fidelity opiera narzędzie na różnicy wybranego maksimum i minimum. Te końcowe punkty to kotwice. Piotr zapisuje ich ceny i czas, rynek oraz Timeframe, czyli długość jednej świecy. Ktoś inny może na tym samym wykresie mierzyć mniejszy ruch wewnątrz większego. Inne linie nie muszą oznaczać błędu rachunkowego. Najpierw porównuje się kotwice, potem wyniki. [1]

StockCharts wyjaśnia popularne poziomy 23.6%, 38.2% i 61.8% proporcjami ciągu Fibonacciego, w którym kolejna liczba jest sumą dwóch poprzednich. Przy czytaniu wykresu liczy się znaczenie: jaką część wybranego ruchu cena cofnęła. To stosunek odległości cenowych, nie prawdopodobieństwo pojawienia się kupujących ani skuteczność strategii. Matematyczne pochodzenie kresek nie dowodzi, że rynek musi się do nich stosować. [2]

Piotr znajduje też 50%. StockCharts zaznacza, że ten często dodawany poziom nie pochodzi z proporcji Fibonacciego. Oznacza po prostu połowę poprzedniego ruchu. Po wzroście chodzi o połowę pokonanej odległości, nie o połowę całej ceny bitcoina. Linia może być punktem odniesienia, ale wspólna nazwa narzędzia nie nadaje jej tego samego matematycznego pochodzenia co pozostałym. [2]

Fidelity wykorzystuje różnicę maksimum i minimum. Nazwijmy je High i Low, a część cofnięcia oznaczmy r. Po wzroście liniowy wzór to High − r × (High − Low): od szczytu odejmujemy część wzrostu. Po spadku odbicie mierzymy w górę: Low + r × (High − Low). Ta sama część może więc wskazać inną cenę. TradingView udostępnia Reverse, które odwraca orientację. Piotr sprawdza również ceny przy liniach, aby nie pomylić kierunku etykiet z kierunkiem mierzonego cofnięcia. [1] [3]

TradingView ma osobną opcję obliczania poziomów według skali logarytmicznej. Na skali liniowej równe odstępy oznaczają równe różnice cen, na logarytmicznej — równe proporcje. Ustawienie obliczeń może więc zmienić poziomy, nie tylko wygląd. Udostępniając wykres, Piotr podaje kotwice, orientację i metodę. Samo przełączenie wyglądu wykresu nie musi potwierdzać ustawienia narzędzia. Bez tych informacji dwie osoby mogą używać tej samej nazwy, lecz mierzyć inaczej. [3]

TradingView Auto Fib Retracement wybiera kotwice za użytkownika. Deviation wpływa na wymagane odchylenie ceny od poprzedniego pivotu, czyli wybranego punktu zwrotnego; Depth wpływa na minimalną liczbę uwzględnianych świec. Piotr nie musi już klikać obu końców, ale powinien znać reguły wyboru. Ich zmiana może przestawić kotwice i wszystkie linie. Automatyzacja oszczędza rysowania, nie usuwa zależności od ustawień. [4]

StockCharts opisuje poziomy jako obszary uwagi, nie sztywne punkty zwrotu. Piotr obserwuje, co cena rzeczywiście tam robi. Dotknięcie nie dowodzi istnienia czekających zleceń, które zatrzymają spadek, ani wykonania jego własnego zlecenia. Aby powstała strategia, musi określić potwierdzenie i warunki unieważniające założenie. Ciekawy obszar i reguła transakcyjna to różne rzeczy. [2]

TradingView ostrzega przed lookahead bias, użyciem informacji wtedy nieznanych, i overfitting, nadmiernym dopasowaniem zasad do fragmentu historii. Piotr nie może wybrać idealnego szczytu dopiero po zobaczeniu późniejszego odbicia. Test zapisuje, kiedy rzeczywiście mógł wskazać oba końce i jakie miał ustawienia. Uwzględnia wejście, wyjście, opłaty i poślizg, różnicę oczekiwanej i faktycznej ceny realizacji. Potem sprawdza inne dane. Ładne dopasowanie do przeszłości samo nie dowodzi przewagi. [5]