Price discovery

Sprzedający chce sprzedać za określoną kwotę, a kupujący ma swoją maksymalną cenę. Gdy warunki się spotkają, może dojść do transakcji. Nowa wiadomość, potrzeba gotówki lub zmiana oczekiwań mogą później przynieść inne oferty. CME opisuje Price discovery jako ciągłe oddziaływanie podaży i popytu. Cena odzwierciedla zatem decyzje uczestników w danych warunkach; nie jest wyliczeniem bezspornej wartości ani obietnicą, gdzie znajdzie się jutro. [1]

Jana może oglądać cenę ostatniej zawartej transakcji. Ta należy już do przeszłości. Coinbase oddziela w danych ticker tę cenę od bid, czyli najwyższej aktualnej oferty kupna, oraz ask, najniższej oferty sprzedaży. Jeśli Jana chce kupić od razu, interesuje ją strona sprzedających. Przy większym zakupie potrzebuje też informacji o ilości, bo najtańsza oferta może nie wystarczyć. Ostatnia cena nie jest rezerwacją tej samej ceny dla jej zlecenia. [2]

Bitcoinem handluje się w wielu miejscach, a każde ma własne zlecenia i zasady. Jakob Albers i współautorzy badają ten rozproszony rynek za pomocą ksiąg zleceń i rzeczywistych transakcji. Jana powinna porównywać ten sam produkt, walutę, jednostkę i moment. Na przykład ceny w euro nie można bezpośrednio porównać z kwotą w dolarach. Zrzuty ekranu wykonane o różnych porach także nie dowodzą, że taka sama różnica występuje między giełdami teraz. [3]

Kupno taniej na jednym rynku i sprzedaż drożej na innym to zasada arbitrażu. W praktyce Jana musi jednak wykonać obie operacje. Albers i współautorzy uwzględniają opłaty oraz warunki giełd przy ocenie strategii; mogą one zmienić wynik, który na podstawie samych cen wyglądał korzystnie. Różnica na ekranie nie jest więc już osiągniętym zyskiem netto. O powiązaniu giełd mówią faktycznie dostępne ceny i koszty, a nie samo odejmowanie. [3]

Czasem cena na jednej giełdzie reaguje wcześniej niż na innej. Albers i współautorzy mierzą takie zależności na szczegółowych szeregach czasowych wielu rynków, czyli kolejnych zapisach cen i transakcji. Pojedynczy wcześniejszy ruch ani najwyższy wolumen nie dowodzą, że dana giełda zawsze będzie liderem. Wynik zależy od okresu, dokładności czasu i metody. Zmierzona przewaga czasowa opisuje badane dane, a nie daje pewnej instrukcji na kolejną transakcję. [3]

Benchmark to wartość porównawcza obliczana według określonych zasad. Na przykład kursy referencyjne CME CF łączą rzeczywiste transakcje z wybranych giełd spot, gdzie handluje się samym aktywem. Godzinę dzielą na 12 pięciominutowych przedziałów. Dla każdego wyznaczają medianę ważoną wolumenem, czyli środek rozkładu cen według ilości będącej przedmiotem transakcji; następnie obliczają średnią tych wyników, z jednakową wagą każdego. Jana otrzymuje miarę danego okresu, a nie ofertę natychmiastowego zakupu. Mediana nie jest przy tym zwykłą średnią cen. [4]

Rynki elektroniczne szybko przetwarzają zlecenia, ale szybkość nie gwarantuje prawdziwych wiadomości ani uczciwości wszystkich uczestników. Obok korzyści CFA opisuje manipulacje, rozproszenie handlu między platformami i zakłócenia, które mogą dotknąć szerszego rynku. Oceniając cenę, Jana powinna więc brać pod uwagę wiarygodność danych i to, czy w danych warunkach naprawdę dostępne są oferty. Sam szybki ruch ceny nie świadczy jeszcze o tym, że rynek poprawnie zinterpretował nowe informacje. [5]

Jana zadaje proste pytania: skąd pochodzi liczba, czego dotyczy, w jakiej jest walucie i kiedy powstała? Następnie rozróżnia ostatnią transakcję, ofertę i wyliczoną wartość referencyjną. Coinbase oddziela te informacje w danych ticker, a CME publikuje zasady swoich wartości referencyjnych. Różnica ma sens dopiero przy porównaniu tego samego rodzaju danych, produktu i czasu. O koszcie całego zakupu decydują ostatecznie rzeczywiste wykonania zlecenia i opłaty. [2] [4]