Liabilities

Łucja otrzymała wyposażenie, więc jej firma już musi za nie zapłacić, choć termin jeszcze nie nadszedł. IFRS, międzynarodowe standardy sprawozdawczości finansowej, wychodzą od obecnego obowiązku wynikającego z przeszłego zdarzenia, którego jednostka nie ma praktycznej możliwości uniknąć. Sam plan zakupu kolejnego sprzętu w przyszłym roku nie jest natomiast zobowiązaniem. Nie chodzi o to, czy wydatek będzie przyjemny, ale czy obowiązek już powstał. Budżet przyszłych zakupów nie zastępuje więc listy obecnych zobowiązań. [1]

Oprócz kredytów mogą to być nieopłacone faktury dostawców, wynagrodzenia za wykonaną pracę czy należne podatki. Jeśli klient zapłacił za usługę z góry, obowiązkiem może być jej wykonanie, a nie wysłanie pieniędzy. Forma świadczenia ma znaczenie. Podobnie wyświetlany klientowi stan BTC nie przesądza, co dokładnie jest mu winien powiernik ani jak powinien to wykazać w księgach. Decydują umowa i właściwe zasady rachunkowości. Na podstawie samego salda adresu nie można zakładać, że każda usługa działa tak samo. [2]

W naszym przykładzie firma Łucji wykazuje aktywa o wartości 150 000 USD oraz zobowiązania 100 000 USD. Różnica, czyli 50 000 USD, stanowi kapitał własny: księgowy udział właścicieli w aktywach netto. Nie musi leżeć na rachunku bankowym. Część majątku może mieć postać sprzętu lub faktur jeszcze nieopłaconych przez klientów. Nie jest to też automatycznie kwota dostępna do wypłaty właścicielom. Bilans pokazuje stan na dany dzień; przepływy pieniężne i możliwość zamiany majątku na dostępne pieniądze odpowiadają na inne pytania. [2]

Zobowiązanie 100 000 USD płatne jutro wywołuje inną presję niż identyczna płatność za kilka lat. Łucja musi znać terminy, nie tylko sumę długu. Pomaga podział na zobowiązania krótko- i długoterminowe oraz znajomość klauzul mogących przyspieszyć wymagalność. Sama kategoria księgowa nie zapewnia jednak pieniędzy w dniu płatności. Terminy zobowiązań trzeba zestawić z tym, kiedy środki potrzebne do ich wykonania rzeczywiście będą dostępne. [2]

W naszej przykładowej umowie powiernik ma zwrócić stałą ilość 1 BTC. Wciąż jest winien 1 BTC, gdy cena rośnie z 60 000 do 90 000 USD. Jeżeli ma tylko dolary i musi kupić bitcoin, potrzebuje więcej dolarów, ale ilość należnych BTC się nie zmienia. Dlatego łączna dolarowa wartość majątku nie wystarczy bez znajomości waluty zobowiązań. Przykład wyjaśnia ekonomiczne ryzyko tej umowy, a nie uniwersalną zasadę księgowej wyceny wszystkich zobowiązań bitcoinowych. [1] [2]

Wierzytelność klienta i zobowiązanie powiernika opisują ten sam stosunek z dwóch stron: klient ma prawo do świadczenia, a powiernik ma je wykonać. Trzeba ustalić konkretnego wierzyciela i dłużnika, ewentualne zabezpieczenie oraz warunki umowy. Marka grupy firm nie musi być spółką, z którą klient zawarł umowę. Suma dla całej grupy lub lista rezerw nie dowodzi, że aktywa innej jednostki mogą posłużyć do spłaty właśnie tego długu. Porównanie musi dotyczyć odpowiadających sobie zakresów, zamiast łączyć cudze aktywa z niepowiązanymi zobowiązaniami. [1] [4]

IAS 37 rozróżnia rezerwy i zobowiązania warunkowe. Rezerwa jest zobowiązaniem o niepewnej kwocie lub terminie, na przykład z tytułu przewidywanych kosztów gwarancji; nie oznacza automatycznie odłożonej gotówki. Jej ujęcie wymaga między innymi prawdopodobnego odpływu zasobów i wiarygodnego oszacowania. Zobowiązanie warunkowe może zależeć od niepewnego zdarzenia albo nie spełniać kryteriów ujęcia rezerwy. Zgodnie z tym standardem zwykle ujawnia się je w informacji dodatkowej, o ile możliwość odpływu nie jest znikoma, zamiast ujmować jak zwykłą rezerwę. Dlatego nie wystarczy czytać samych głównych sum. [3]

Łucja powinna czytać zobowiązania razem z aktywami, przepływami pieniężnymi i informacją dodatkową, dla tej samej jednostki i daty. Wtedy odróżni wielkość długu od zdolności do terminowej zapłaty. SEC, amerykański regulator rynku papierów wartościowych, ostrzega, że PoR, dowód rezerw, nie daje pełnego obrazu zobowiązań. Sam dług nie dowodzi niewypłacalności: zobowiązania należą do zwykłej działalności firmy. Dodatni kapitał własny również nie gwarantuje terminowego przelewu. Ważne jest, czy konkretne obowiązki można wykonać dostępnymi środkami we właściwym czasie i formie. [2] [4]