Timothy C. May był cypherpunkiem, członkiem środowiska chcącego chronić prywatność za pomocą kryptografii. Napisał The Crypto Anarchist Manifesto i The Cyphernomicon. Rozważał, jak szyfrowanie, podpisy cyfrowe i pieniądze mogą zmienić relacje między ludźmi a instytucjami. Przedstawiał własną wizję polityczną, nie jednolite stanowisko cypherpunków ani techniczny projekt Bitcoina.
Wyobraź sobie osobę, która chce opublikować opinię lub zaoferować pracę w internecie, ale nie chce każdemu pokazywać dowodu tożsamości. May zastanawiał się, jak mogłaby nawiązywać relacje i zdobywać zaufanie. Według jego późniejszej relacji The Crypto Anarchist Manifesto powstał w połowie 1988 roku. May przeczytał go na założycielskim spotkaniu cypherpunków we wrześniu 1992 roku, a w listopadzie 1992 roku wysłał na listę dyskusyjną. Data tej wiadomości nie jest więc datą napisania manifestu. Krótki tekst wyraża myśl, że narzędzia matematyczne mogą otworzyć możliwości wcześniej zależne od zgody pośrednika. [1]
Szyfrowanie chroni treść wiadomości przed osobami bez potrzebnego klucza. Wizja Maya w manifeście z 1988 roku sięgała dalej: prywatne wiadomości, umowy i handel mogły jego zdaniem osłabić zdolność instytucji do nadzorowania relacji międzyludzkich. Ten kierunek nazywał kryptoanarchią. Wspominał również o nadużyciach, w tym nielegalnych rynkach; nie chodziło wyłącznie o wygodniejszą prywatną pocztę. To argument dotyczący społeczeństwa, nie zmierzona właściwość aplikacji. Gdy program obiecuje anonimowość, nadal trzeba zapytać, co ukrywa i przed kim. Mocne szyfrowanie treści nie musi ukrywać tego, kto i kiedy się połączył. [1]
W eseju z 1994 roku May wyjaśnia, dlaczego internetowy pseudonim nie musi być maską bez przeszłości. Ważne, by można było używać go trwale i by inni nie mogli łatwo się pod niego podszyć. Wyobraźmy sobie tłumacza, który pod tym samym nazwiskiem regularnie oddaje dobrą pracę. Klienci mogą oceniać tę historię, nie znając jego urzędowej tożsamości. Podpis cyfrowy pomaga sprawdzić, czy wiadomość zatwierdził posiadacz odpowiedniego klucza. Nie gwarantuje jego uczciwości ani jakości następnego zlecenia. Reputacja powstaje z działań i doświadczeń innych; podpis tylko pomaga powiązać te działania z daną tożsamością. [3]
The Cyphernomicon w wersji 0.666 z 1994 roku gromadzi pytania, notatki i dłuższe rozważania o kryptografii oraz jej skutkach społecznych. May zaznacza we wstępie, że przedstawia własne poglądy, a nie oficjalne odpowiedzi całego ruchu. Przyznaje też, że tekst ma luki i sprzeczności. Pomaga to w lekturze: jest to zapis żywej debaty i myślenia autora, nie standard techniczny, w którym wszystkie akapity muszą ściśle do siebie pasować. Wybranego zdania nie należy przedstawiać jako opinii każdej osoby, która utożsamiała się z cypherpunkami. [2]
W eseju z 1994 roku May docenia badania Davida Chauma nad prywatną komunikacją i cyfrowymi pieniędzmi. Jednocześnie wyraźnie nie twierdzi, że Chaum podziela jego wnioski polityczne. To rozróżnienie przydaje się również poza historią: ktoś może zaprojektować narzędzie ochrony prywatności, a ktoś inny powiązać je z radykalną zmianą społeczną. Zgoda co do działania narzędzia nie oznacza zgody co do tego, jak powinien działać świat. Warto zatem odróżniać autora badań technicznych od autora ich politycznej interpretacji. [3]
Remailer przekazuje wiadomości dalej, próbując utrudnić powiązanie ich z nadawcą. W 1994 roku May odróżnia łańcuchy remailerów z warstwami szyfrowania od ówczesnej usługi typu Julf, opartej na zaufaniu do operatora. Dla użytkownika oba rozwiązania mogą wyglądać jak anonimowy e-mail, ale ich założenia są różne. To trochę jak powierzenie całej historii jednemu kurierowi albo podzielenie dostawy między uczestników o ograniczonym wglądzie. Sam łańcuch również nie gwarantuje idealnej anonimowości. Najważniejsze pytanie brzmi: kto może odkryć powiązanie i co się stanie, jeśli zawiedzie lub zacznie współpracować z przeciwnikiem? [3]
May często pisze pewnym tonem, ale w zakończeniu eseju z 1994 roku nie przewiduje rychłej przeprowadzki całego świata do cyberprzestrzeni. Przyznaje, że narzędzia są niedokończone, a cyfrowe pieniądze trudne w użyciu. To ważne dla zrozumienia rozwoju techniki: przekonującemu pomysłowi może nadal brakować prostej obsługi, zaufania użytkowników lub rzeczy, które można kupić za te pieniądze. Tekst można więc czytać jako mapę ówczesnych pytań i oczekiwań. To, które później się spełniły, należy sprawdzać na podstawie konkretnych systemów, a nie pewności głosu autora. [3]
May pomaga zrozumieć środowisko debatujące o prywatnych relacjach cyfrowych i pieniądzach. Whitepaper Bitcoina z 2008 roku przedstawia jednak konkretny mechanizm pod nazwą Satoshi Nakamoto. Wyjaśnia między innymi, jak sieć może uzgodnić kolejność płatności i przeciwdziałać wielokrotnemu wydawaniu tych samych środków. Wcześniejsze rozważania Maya nie dowodzą ani autorstwa tego rozwiązania, ani prawdziwej tożsamości Satoshiego. Jego miejsce w historii jest czytelniejsze bez takich skrótów: stawiał pytania i przedstawiał idee polityczne, z którymi można się zgadzać lub polemizować, natomiast możliwości Bitcoina określają jego własne reguły. [4]
Pełniejszy obraz uzyskasz, czytając to hasło razem z Ralph Merkle, Eric Hughes, Cypherpunks, The Crypto Anarchist Manifesto. Do tego hasła prowadzą również odsyłacze z The Crypto Anarchist Manifesto, A Cypherpunk’s Manifesto, Ralph Merkle, Eric Hughes.