Eric Hughes to cypherpunk i autor A Cypherpunk’s Manifesto. Uczestnicy ruchu cypherpunk chcieli chronić prywatność za pomocą kryptografii, czyli matematycznych metod ochrony i weryfikacji informacji. Hughes podkreślał znaczenie osobistego wyboru i praktycznej pracy: nie wystarczy domagać się prywatności, trzeba tworzyć i używać systemów, które ją wspierają.
Chcąc napisać do kogoś prywatnie, nie możemy poprzestać na życzeniu, żeby nikt inny nie przeczytał wiadomości. Liczy się też narzędzie, którym ją wysyłamy. Do takiego przejścia od zamiaru do działania zachęcał Eric Hughes w A Cypherpunk’s Manifesto, podpisanym i datowanym na 9 marca 1993 roku. Wzywał do budowania ochrony prywatności za pomocą oprogramowania, szyfrowania i innych narzędzi. Manifest wyjaśnia przede wszystkim motywację i kierunek pracy. Nie jest instrukcją techniczną pozwalającą oceniać każdą późniejszą aplikację tylko dlatego, że powołuje się na cypherpunków. [1]
W tekście z 1993 roku Hughes odróżnia prywatność od całkowitej tajemnicy. Nie chodzi o to, aby nikt nigdy nic o nas nie wiedział, lecz abyśmy mogli wybierać, co i komu ujawniamy. Nazywa to selektywnym ujawnianiem. Wyobraźmy sobie osobistą wiadomość przekazaną przyjacielowi, której nie chcemy umieszczać na publicznej tablicy. Podzielenie się nią z przyjacielem nie przeczy prywatności; znaczenie ma krąg odbiorców. Szyfrowanie może chronić treść podczas komunikacji. Gdy odbiorca już ją zna, sama matematyka nie powstrzyma go jednak przed opowiedzeniem o niej innym. [1]
W manifeście z 1993 roku Hughes podaje zwyczajny przykład: kupujemy czasopismo w sklepie i płacimy gotówką. Sprzedawca musi wiedzieć, co kupujemy i że zapłaciliśmy, ale niekoniecznie znać nasze nazwisko. Ograniczenie danych nie oznacza, że druga strona nic nie wie o transakcji. Zna towar i kwotę, a być może także nas widziała. Chodzi o przekazanie tylko informacji potrzebnych do wymiany. To samo pytanie pomaga przy korzystaniu z usług cyfrowych: czy ta konkretna funkcja naprawdę wymaga wszystkich żądanych danych? Różne sytuacje mają różne wymagania; warto świadomie oddzielać dane potrzebne od zbędnych. [1]
Manifest z 1993 roku łączy prywatność z pisaniem i udostępnianiem oprogramowania. Kod źródłowy to czytelny zapis instrukcji, z których powstaje program. Jego publikacja pozwala badać rozwiązanie, wypróbowywać zmiany i szukać błędów. Porównajmy urządzenie bez wyjaśnień z urządzeniem, którego plany są dostępne. Plany ułatwiają kontrolę, lecz nie dowodzą, że odbył się audyt bezpieczeństwa ani że nie przeoczono żadnej wady. Postulat Hughesa daje ważny punkt wyjścia do praktycznej pracy. Dowodów na konkretny wynik nadal trzeba szukać w tym, co rzeczywiście sprawdzono. [1]
Pod koniec manifestu z 1993 roku Hughes wiąże upowszechnianie prywatności ze współpracą społeczną. To nie tylko zadanie matematyczne dla programisty. Aby bezpiecznie wymieniać wiadomości, odbiorca też potrzebuje odpowiedniego narzędzia, a obie osoby muszą rozumieć jego obsługę. Jeśli odbiorca opublikuje powierzoną mu treść, zabezpieczenie transmisji tego nie rozwiąże. Liczą się więc dostępność, zrozumiałość i ustalenia między ludźmi. Działający mechanizm stanowi część odpowiedzi; wdrożenie i rzeczywiste użycie pokazują, komu pomaga i w jakich okolicznościach. [1]
Jeszcze przed manifestem Hughes pracował nad usługą przekazywania wiadomości. We wpisie z 25 września 1992 roku opublikował hopping remailer, prototyp przesyłający wiadomość przez kolejne etapy. Remailer jest usługą przekazywania poczty. Ten program zmieniał nagłówki wiadomości, czyli informacje używane przy doręczeniu, i przekazywał dalszą instrukcję wysyłki. Hughes opisał próbę, podczas której wielokrotnie wysyłał wiadomość do samego siebie i obserwował jej kolejne przejścia. Archiwum pokazuje konkretny kod i to, co autor rzeczywiście przetestował. Dokumentuje próbę kierowania wiadomości, a nie audyt anonimowości w rzeczywistym działaniu. [2]
Na końcu wpisu z 1992 roku Hughes zaznacza, że sam ten system nie jest bezpieczny. Jako następny projekt wskazuje szyfrowanie: treść miała być szyfrowana z wyprzedzeniem, a odpowiednia warstwa odszyfrowywana przed przepisaniem nagłówka. Chciał w ten sposób ukryć instrukcje kierowania wiadomości przed ciekawskimi. Ta właściwość nie należała jednak jeszcze do zaprezentowanego rozwiązania. To przydatna lekcja przy poznawaniu historii dowolnego programu: prototyp może wykonać ograniczone zadanie, a mimo to nie zapewniać ochrony oczekiwanej od gotowego produktu. Planowanej funkcji nie należy mylić z już sprawdzoną możliwością. [2]
Hughes pomaga zrozumieć, dlaczego ludzie zaczęli budować otwarte narzędzia do prywatnej komunikacji i cyfrowych pieniędzy. Whitepaper Bitcoin z 2008 roku opisuje jednak odrębny mechanizm płatniczy pod nazwiskiem Satoshi Nakamoto: weryfikowanie płatności i zapobieganie ponownemu wydawaniu tych samych środków bez centralnego zarządcy. Manifest Hughesa i jego praca nad przekazywaniem wiadomości same nie dowodzą autorstwa tego protokołu. Jego udokumentowany wkład jest inny i sam w sobie ważny: jasno wyjaśnił znaczenie osobistego wyboru oraz połączył obronę prywatności z rzeczywistym pisaniem i udostępnianiem kodu. [3]
Pełniejszy obraz uzyskasz, czytając to hasło razem z Timothy May, Len Sassaman, A Cypherpunk’s Manifesto, Prywatność w Bitcoinie. Do tego hasła prowadzą również odsyłacze z The Crypto Anarchist Manifesto, A Cypherpunk’s Manifesto, Timothy May, Len Sassaman.