Len Sassaman był badaczem prywatności pracującym nad systemami anonimowej komunikacji. Współtworzył projekty Mixmaster i Pynchon Gate, narzędzi do przekazywania i odbierania wiadomości. Badał ich słabości i łatwość obsługi, a nie tylko możliwości. Jego praca należy do historii cyfrowej prywatności; podobne zainteresowania badawcze same nie dowodzą, że był Satoshi Nakamoto.
Wyobraźmy sobie prywatną pocztę, której konfigurację niewiele osób rozumie. Projekt techniczny może być pomysłowy, a mimo to pomagać nielicznym. Len Sassaman łączył prywatność z łatwością obsługi: na stronie badawczej wyjaśniał, że zbyt trudny system może nie przyciągnąć potrzebnych użytkowników. Anonimowa komunikacja zależy również od ruchu, w którym wiadomość może się ukryć. Pytał więc nie tylko, czy działa matematyka, lecz także, czy ludzie potrafią poprawnie używać rozwiązania. Badał zarówno ochronę takich systemów, jak i sposoby jej przełamywania. [1]
Jednym z podejść był Mixmaster, system przekazywania poczty utrudniający łączenie nadawcy z odbiorcą. Dokument Mixmaster Protocol Version 2 z 29 grudnia 2004 roku wymienia czterech współautorów: U. Moeller, L. Cottrell, P. Palfrader i L. Sassaman. Wkładu Sassamana nie trzeba więc przedstawiać jako historii samotnego wynalazcy. To zarchiwizowany Internet-Draft, projekt roboczy zgłoszony w ramach IETF, organizacji zajmującej się standardami Internetu. Obecność w archiwum nie czyni go zatwierdzonym standardem IETF. Jest przede wszystkim konkretnym zapisem propozycji autorów. [2]
Zaszyfrowana treść przypomina list w nieprzezroczystej kopercie: nie widać słów, ale można obserwować doręczanie. W komunikacji cyfrowej takie dane to metadane: rozmiar wiadomości, czas i częstotliwość wymiany. Mixmaster w projekcie z 2004 roku łączy warstwy szyfrowania, pakiety stałej wielkości i wspólną pulę, z której stopniowo przekazuje wiadomości. Ma to utrudniać powiązanie konkretnego wejścia z wyjściem. Mieszanie oznacza jednak także czekanie. To wyjaśnienie budowy ochrony, nie obietnica anonimowości niezależnie od sposobu użycia. [2]
Dyskretne wysłanie listu to część zadania. Jeśli ktoś rozpozna nas podczas opróżniania skrzynki, może odkryć powiązanie z drugiej strony. Len Sassaman, Bram Cohen i Nick Mathewson zajęli się tym w artykule The Pynchon Gate z 2005 roku. Do wysyłania projekt używa istniejącego anonimowego kanału. Do odbierania stosuje private information retrieval, czyli PIR: pobieranie danych z ukryciem przed obsługującymi serwerami, której pozycji szukamy. Wysyłanie i odbieranie nie są więc dwiema nazwami tej samej operacji. Chronią różne części drogi i obie są ważne. [3]
PIR w projekcie z 2005 roku wysyła różne zapytania do wybranych dystrybutorów, czyli serwerów udostępniających zapisane dane. Ich liczbę artykuł oznacza literą k. Klient łączy odpowiedzi, odzyskując żądany blok bez prostego ujawniania w pojedynczym zapytaniu, którego bloku chce. Ochrona tego wyboru zakłada jednak, że atakujący nie kontroluje wszystkich wybranych serwerów. Dlatego liczy się, kto nimi zarządza. Kilka adresów pod kontrolą jednej osoby nie oznacza niezależnych operatorów. Sama liczba serwerów nie dowodzi tej niezależności; założenie musi odpowiadać rzeczywistemu wdrożeniu. [3]
Wyobraźmy sobie, że pobieramy wyraźnie więcej danych tylko wtedy, gdy przychodzi dużo poczty. Obserwator może czegoś się dowiedzieć bez czytania treści. Projekt z 2005 roku przewiduje więc bloki stałej wielkości i dodatkowe zapytania do ustalonego maksimum. Aby przestrzegać tej ochrony, klient nie może zawsze zatrzymywać się tuż po odebraniu prawdziwych wiadomości. Koszt jest zrozumiały: przesyła także dane niepotrzebne do samego czytania poczty. Prywatność zależy tu od szyfrowania, zachowania programu i akceptacji dodatkowego ruchu. [3]
Pynchon Gate w artykule z 2005 roku używa hashy, krótkich cyfrowych odcisków służących do sprawdzania danych, oraz wspólnego hasha korzenia uporządkowanego zbioru. Ponowne obliczenie odcisku pozwala sprawdzić zgodność z oczekiwanymi danymi. Jeśli jednak atakujący dostarczy zmienione dane i podstawiony korzeń, zgodność z jego własną wartością nie wystarczy. Autorzy wymagają więc szerokiego publikowania informacji weryfikacyjnych i sprawdzania, czy używani dystrybutorzy zgadzają się co do korzenia. Ważne jest nie tylko to, czy odcisk pasuje, lecz także skąd znamy oczekiwany odcisk. Weryfikacja wymaga wiarygodnego punktu wyjścia. [3]
Obok artykułu o Pynchon Gate warto przeczytać README, wprowadzenie do projektu oprogramowania. Autor Nick Mathewson opisuje implementację w toku i wymienia kod dystrybutora oraz modułu zbierającego i porządkującego wiadomości, nie kompletny system. Ten drugi moduł przygotowuje pocztę do dystrybucji; oprogramowanie użytkownika stanowi osobne zadanie. Taki zapis historyczny nie dowodzi gotowości do bezpiecznego użycia dzisiaj. Nie umniejsza to Sassamanowi. Pomagał nazywać rzeczywiste problemy i projektować rozwiązania, których wartość lepiej rozumiemy, gdy znamy również ich warunki i granice. [4]
Pełniejszy obraz uzyskasz, czytając to hasło razem z Eric Hughes, Martti Malmi, Prywatność w Bitcoinie. Do tego hasła prowadzą również odsyłacze z Eric Hughes, Martti Malmi.