Revenge Trading

Dawid zamyka stratną transakcję. Zamiast zapytać, czy kolejna okazja pasuje do planu, szuka sposobu na wyrównanie konta jeszcze dziś. Charles Schwab opisuje, jak duża strata może wywołać właśnie taki przymus szybkiego jej wymazania. Tutaj Revenge Trading oznacza impulsywne transakcje poza wcześniejszymi zasadami pod wpływem tej presji. Nie nazywamy tak każdego szybkiego zakupu po stracie: bez planu i powodu nie wiemy, co się zmieniło. [1]

Trading Plan to pisemny plan handlu; CME Group uwzględnia w nim cele, metodę, ryzyko i dziennik. Dawid określa warunki wejścia, wielkość pozycji, sposób wyjścia i granicę planowanej straty. Następny handel porównujemy z tą wersją. Podniesienie limitu już po zakupie nie zmienia wcześniejszego przekroczenia. Plan może się zmienić, ale trzeba znać powód i czas zmiany. Chęć odzyskania pieniędzy nie jest nową informacją o rynku. [2]

Dawid może chcieć odrobić stratę większą pozycją. CME Group pokazuje, jak podejmowane ryzyko wpływa na spadek konta przy kolejnych stratach. Trzeba jednak rozróżnić kupione jednostki, możliwą stratę pieniężną i dźwignię, czyli większą ekspozycję względem własnego kapitału. Przy tych samych cenach kupna i sprzedaży więcej jednostek zwiększa zysk oraz stratę i może podnieść opłaty. Nie tworzy samo w sobie przewagi. Późniejszy zysk także nie dowodzi, że złamanie limitu było słuszne. [3]

Po stracie na koncie jest mniej pieniędzy. Jak wyjaśnia CME Group, procentowy wzrost potrzebny do powrotu jest więc większy niż poprzedni procentowy spadek: liczy się go od mniejszej podstawy. Nie oznacza to, że rynek musi coś oddać. Poprzednie saldo Dawida nie jest celem cenowym ani powodem zwiększenia ryzyka. Dopłata nowych pieniędzy jest wpłatą, nie zyskiem z handlu; w ocenie trzeba je rozdzielić. [3]

Stop Loss ma pomagać ograniczać stratę. Investor.gov wyjaśnia, że zwykłe zlecenie stop po osiągnięciu ceny aktywacji zmienia się w zlecenie rynkowe, bez gwarancji ceny wykonania. Szybki ruch lub luka cenowa mogą pogorszyć wynik, dochodzą też koszty. Planowana strata nie jest więc automatycznie gwarantowanym maksimum. Odróżniamy samowolną zmianę zlecenia od poprawnie wysłanego zlecenia wykonanego inaczej niż oczekiwano. [4]

CME Group zaleca zapisywać powody, czas oraz punkty wejścia i wyjścia, a następnie oceniać handel. Dawid może zachować plan, wysłane zlecenia, zmiany, rzeczywiste wykonania i koszty. Opis jego uczuć jest dodatkową informacją, nie miernikiem przyczyny. Zapis może potwierdzić przekroczenie limitu, lecz nie dowodzi chęci odegrania się. Błąd techniczny czy inny powód wymagają oddzielnego sprawdzenia. [5]

Investor.gov opisuje Disposition Effect: zbyt długie trzymanie stratnych inwestycji i zbyt wczesną sprzedaż zyskownych. Nie jest to otwieranie nowych impulsywnych transakcji, by odrobić stratę. FOMO oznacza z kolei obawę przed pominięciem okazji. Dawid może czuć kilka presji naraz, ale pojęć nie można zamieniać. Nawet wiele transakcji nie wskazuje samo, która z nich zadziałała. Wracamy do zasad i okoliczności konkretnej decyzji. [6]

Charles Schwab wymienia przerwę, mniejsze pozycje, handel ćwiczebny i zapisane zasady reagowania na stratę. Chodzi o sprawdzenie, czy Dawid znów działa zgodnie z planem i rozumie ryzykowaną kwotę. Nie istnieje uniwersalna długość przerwy ani obietnica zysku w kolejnym handlu. Symulacja i krótka seria zdyscyplinowanych transakcji nie gwarantują wyników z prawdziwymi pieniędzmi. Stosowanie metody i posiadanie zyskownej metody to różne sprawy. [1]