Revenge Trading

Charles Schwab opisuje, że po dużej stracie trader może agresywnie dążyć do jej szybkiego odrobienia. W tym haśle Revenge Trading oznacza kolejne impulsywne transakcje w celu odzyskania straty, porzucające wcześniej ustalone warunki. To praktyczny opis zachowania, a nie diagnoza kliniczna. Sama szybka kolejna transakcja ani jej wielkość bez znajomości planu i powodów nie wystarczają do określenia motywu. [Charles Schwab — Trading Psychology: Recovering From Big Losses]

CME Group zalicza do Trading Plan cele, metodę, zarządzanie ryzykiem, strategie i dziennik. Nasza kontrola porównuje kolejną transakcję z wersją planu dostępną przed wejściem: warunkami sygnału, wielkością ekspozycji, wyjściem i limitem straty. Późniejsze przepisanie zasad nie dowodzi pierwotnej zgodności. Plan może się zmienić, ale zmiana potrzebuje własnego powodu i czasu; sama potrzeba wyrównania rachunku nie dowodzi nowej okazji rynkowej. [CME Group — Building a Trade Plan]

CME Group pokazuje, jak wybór wielkości ryzyka wpływa na spadek wartości rachunku podczas serii strat. Nasze zastosowanie odróżnia ryzyko pieniężne, liczbę jednostek i efekt dźwigni: te wielkości nie są zamienne. Przy tym samym wejściu i wyjściu większa liczba jednostek nasila zysk i stratę oraz może zwiększać koszty. Zwiększenie pozycji po stracie samo nie tworzy przewagi; nawet późniejszy zysk nie dowodzi wstecznie słuszności naruszenia wcześniejszego limitu. [CME Group — Controlling Risk]

CME Group wskazuje, że procentowy wzrost potrzebny do odbudowy rachunku po stracie jest większy niż wcześniejszy procentowy spadek. Powodem jest mniejszy kapitał, od którego liczy się wzrost, a nie obowiązek rynku oddania pieniędzy. Nasza granica interpretacji nie uznaje pierwotnego salda za cel cenowy ani powód zwiększenia ryzyka. Nowa wpłata również nie jest zwrotem z handlu; ocena wymaga oddzielenia przepływów kapitału od wyników transakcji. [CME Group — Controlling Risk]

Investor.gov wyjaśnia, że zwykłe zlecenie stop po osiągnięciu ceny aktywacji staje się zleceniem rynkowym, którego cena wykonania nie jest gwarantowana. Nasz limit planowanej straty nie jest więc tym samym co umownie zagwarantowane maksimum rzeczywistej straty. Szybki ruch, luka cenowa lub koszty mogą zmienić wynik. Kontrolując naruszenia zasad, odróżniamy samowolną zmianę zlecenia od innej realizacji, która nastąpiła mimo przestrzegania planu. [Investor.gov — Types of Orders]

CME Group zaleca zapisywanie powodów, czasu i punktów wejścia oraz wyjścia, a następnie ocenę przebiegu dnia. Nasze zastosowanie zachowuje plan, zlecenia, ich zmiany, wykonania i koszty. Własny opis emocji jest dodatkową informacją, a nie obiektywnym miernikiem przyczyny. Zapis może wykazać przekroczenie limitu, lecz bez innych danych nie dowodzi, że wywołała je chęć odwetu; błąd techniczny lub inny powód wymagają osobnego sprawdzenia. [CME Group — Keep a Trade Log]

Investor.gov opisuje Disposition Effect jako skłonność do zbyt długiego trzymania stratnych inwestycji i zbyt wczesnej sprzedaży zyskownych. Nasze rozróżnienie nie utożsamia go z nowymi impulsywnymi transakcjami po stracie. FOMO może dotyczyć obawy przed przegapieniem okazji, natomiast tutaj chodzi o chęć odzyskania straty. Wzorce mogą się nakładać, ale sama wysoka częstotliwość transakcji nie określa, który z nich wystąpił. [Investor.gov — Behavioral Patterns of U.S. Investors]

Charles Schwab wymienia przerwę, mniejsze pozycje, symulację i spisane wcześniej zasady reagowania na stratę. Nasze zastosowanie ocenia powrót według odzyskanej zgodności z planem i znanego budżetu ryzyka, a nie obietnicy szybkiego zysku. Nie ustalamy uniwersalnej długości przerwy. Ani symulacja, ani krótka seria zdyscyplinowanych transakcji nie gwarantują wyniku przy prawdziwych pieniądzach; rentowność metody i przestrzeganie zasad to różne pytania. [Charles Schwab — Trading Psychology: Recovering From Big Losses]