Overtrading

Wyobraźmy sobie Kasię, która początkowo czekała na okazję zgodną z planem. Teraz kupuje i sprzedaje przy każdym ruchu wykresu, ale nie potrafi już wyjaśnić kolejnego wejścia. Właśnie to wymaga sprawdzenia, a nie sama liczba kliknięć. FINRA ocenia transakcje rekomendowane przez specjalistę finansowego w odniesieniu do celów i sytuacji finansowej klienta. Przy samodzielnych decyzjach też potrzebujemy punktu odniesienia: czego wymaga metoda, ile kosztuje i na jakie ryzyko pozwala? W innej metodzie ta sama częstotliwość może być uzasadniona. [1]

Investor.gov opisuje churning: broker nadmiernie kupuje i sprzedaje na rachunku klienta przede wszystkim po to, by pobierać prowizje, pomijając cele klienta. To szczególny problem relacji między klientem a brokerem. Nie jest nazwą każdej częstej aktywności, o której Kasia decyduje samodzielnie. Liczba transakcji nie dowodzi więc automatycznie bezprawnego działania. Amerykańskie ostrzeżenie pomaga zrozumieć problem, ale nie rozstrzyga konkretnej sprawy ani nie ocenia określonej usługi bitcoinowej. [2]

Kasia może widzieć niewielkie zyski z pojedynczych transakcji, nie zauważając łącznej kwoty opłat. Investor.gov odróżnia koszty transakcyjne od bieżących kosztów utrzymywania inwestycji lub zarządzania nimi. Aby uzyskać wynik netto za dany okres, od wyniku brutto odejmujemy związane z nim rzeczywiste koszty. Jeżeli każdy kolejny zakup i sprzedaż wiążą się z dodatnią opłatą, wydatki rosną. Sama liczba nie określa jednak zysku przed kosztami. Reklama zerowej prowizji nie oznacza też, że wszystkie koszty są zerowe. Liczą się tabela opłat i warunki usługi. [3]

CME Group zaleca zapisywanie powodów, czasu oraz momentów wejścia i wyjścia. Porównanie wymaga również jasnej jednostki: zlecenie jest dyspozycją, wykonanie oznacza jej zrealizowaną część, a zakończona transakcja oznacza tutaj wejście i późniejsze wyjście. Zlecenie może zostać wykonane częściami bez podejmowania przez Kasię nowej decyzji za każdym razem. Porównujmy zatem tę samą jednostkę w tym samym okresie. Wolumen obrotu, dźwignię i czas wystawienia środków na ryzyko rynku śledzimy osobno. [5]

Trading Plan to spisany plan handlu. CME Group uwzględnia w nim cele, metodę, zarządzanie ryzykiem, strategię i dziennik, lecz nie obiecuje zysku. Kasia zawczasu zapisuje warunki wejścia oraz ewentualne ograniczenia częstotliwości wynikające z metody. Potem można porównać działanie z zasadami. Transakcja poza planem nie staje się uzasadniona tylko dlatego, że zarobiła. Strata poniesiona przy przestrzeganiu reguł również nie dowodzi ich złamania. Jakość metody i jej przestrzeganie to odrębne kwestie. [4]

Investor.gov wyraźnie zaznacza, że nadmierny handel może występować także na rosnącym rachunku. Końcowe saldo Kasi nie wystarczy więc do oceny. Trzeba oddzielić wpłaty i wypłaty, wynik handlu przed kosztami oraz kwotę pozostałą po ich odjęciu. Dopiero razem z powodami poszczególnych transakcji pozwala to oceniać sens aktywności. Dodatni wynik sam nie dowodzi jej zasadności. Podobnie strata nie oznacza, że jej główną przyczyną była duża liczba transakcji. [2]

FINRA zaleca czytanie potwierdzeń transakcji i wyciągów, sprawdzanie opłat oraz pytanie o uzasadnienie rekomendowanej aktywności. Takie materiały pomagają też oddzielić rzeczywiste dyspozycje Kasi od wrażeń. FOMO to lęk przed przegapieniem okazji; Revenge Trading oznacza impulsywną próbę szybkiego odrobienia straty poza regułami. Obie reakcje mogą zwiększać aktywność, ale częsty handel sam nie dowodzi tych motywów. Nawet szybka seria zakupów bez dodatkowego kontekstu nie wyjaśnia, dlaczego do nich doszło. [1]

CME Group opisuje plan jako dokument roboczy zawierający założenia dotyczące kosztów, przychodów i warunków. Jeżeli Kasia ogranicza aktywność, powinna zapisać dlaczego i od kiedy, a następnie obserwować skutki w porównywalnych warunkach. Może oszczędzić na opłatach, ale zmienić też wybór okazji i czas ekspozycji na rynek. Samo zmniejszenie liczby transakcji nie dowodzi lepszej metody. Nie wyznaczamy uniwersalnego dziennego limitu; planowane koszty i ryzyko należy porównywać z rzeczywistym wykonaniem. [4]