Lightning Network to sieć płatności bitcoinem przez kanały płatnicze. Nazywa się ją drugą warstwą, ponieważ opiera się na regułach podstawowej sieci Bitcoina. Uczestnicy zmieniają uzgodniony podział już zablokowanych bitcoinów, zamiast osobno zapisywać każdą płatność w podstawowej sieci Bitcoina. Nie jest to inna moneta. Współpraca pozwala płacić szybko; gdy się kończy, przygotowane transakcje Bitcoin zapewniają drogę do rozliczenia.
Zwykła płatność Bitcoin czeka na umieszczenie w bloku i konkuruje z innymi o ograniczone miejsce. Lightning działa inaczej: uczestnicy najpierw przygotowują kanał płatniczy, a później mogą zmieniać podział środków, wymieniając podpisane dane. Przy normalnej współpracy nie trzeba więc zapisywać każdej zakończonej płatności osobno w bloku. Transakcje Bitcoin pozostają podstawą rozliczenia. Ta dodatkowa warstwa nie usuwa reguł Bitcoina i nie emituje własnego tokena. [2] [1]
Kanał to porozumienie między dwoma uczestnikami oparte na rzeczywistych bitcoinach. Jego otwarcie tworzy funding transaction, czyli transakcję finansującą w podstawowej sieci. Jej wyjście, konkretna kwota z warunkami wydania, stanowi podstawę kanału. Uczestnicy mają przygotowane i podpisane commitment transactions, umożliwiające podział środków przy zamknięciu. Saldo zmienia się więc przez zmianę praw do już zablokowanych bitcoinów, a nie przez tworzenie kolejnych. [2]
W portfelu z samodzielną kontrolą potrzebujesz dostępu do kluczy oraz danych niezbędnych do zarządzania kanałami. Niektóre aplikacje robią to bezpośrednio, inne korzystają z usług pomocniczych. W usłudze powierniczej środkami i kanałami zarządza natomiast operator. Twoje saldo jest jego zapisem tego, ile pozwoli ci wypłacić. Sama nazwa Lightning ani kwota na ekranie nie rozróżniają tych modeli. Ważne jest, kto może podpisywać, co zabezpieczasz kopią i od czyjej dostępności zależysz. [2]
Gdy płacisz partnerowi kanału, wspólnie podpisujecie nowy podział środków. W typowej konstrukcji kanałów starsze wersje są odwoływane: próba narzucenia odwołanego stanu może kosztować oszukującą stronę jej środki. To coś więcej niż niezobowiązująca zmiana liczby w aplikacji. Jeśli partner przestanie współpracować, przygotowana commitment transaction pozwala jednostronnie zamknąć kanał przez Bitcoin. Ochrona wymaga jednak właściwych danych o stanie i reakcji na czas. [3]
Uproszczony kanał ma po twojej stronie 1 000 000 sat, a po stronie partnera 0 sat. Satoshi, w skrócie sat, to najmniejsza jednostka BTC. Po bezpośredniej płatności 200 000 sat podział wynosi 800 000 sat dla ciebie i 200 000 sat dla partnera. Łączna kwota jest taka sama, a sama aktualizacja nie wymaga nowego bloku. Przykład pomija opłaty i obowiązkowe rezerwy. Nie oznacza więc, że w rzeczywistym kanale można wysłać całe wyświetlane saldo. [3]
Nie musisz mieć bezpośredniego kanału z odbiorcą. Płatność może przejść przez kilka połączonych kanałów, lecz każdy odcinek potrzebuje środków dostępnych w kierunku płatności. To płynność kierunkowa: ilość, którą można rzeczywiście przesłać w daną stronę. Duża całkowita pojemność nie pomoże, jeśli pieniądze są po niewłaściwej stronie. Na wynik wpływają też rezerwy, limity oczekujących płatności, opłaty za przekazanie i dostępność węzłów. [3]
Płatności przechodzące przez kolejne kanały łączą HTLC, skrót od Hashed Timelock Contract. Są to warunkowe prawa do środków: wypłata zależy od ujawnienia tego samego sekretu odpowiadającego uzgodnionemu kryptograficznemu odciskowi oraz od terminów. Ten sekret nazywa się preimage. Jego ujawnienie pozwala odbiorcy odebrać ostatnią płatność, a pośrednikom ich płatności przychodzące. Terminy są krótsze bliżej odbiorcy, aby pośrednicy mieli czas zareagować. Jeśli płatność nie dojdzie do skutku, środki można odzyskać po spełnieniu odpowiednich warunków czasowych, ale niekoniecznie od razu. [3]
Na trasie może zabraknąć środków w odpowiednią stronę, węzeł może być niedostępny albo opłaty przekroczyć wybrany limit. Informacje o kanale mogą też stracić aktualność. Portfel może wtedy spróbować innej drogi lub podzielić płatność, jeśli to obsługuje. Nieudana próba nie oznacza więc automatycznie kradzieży ani zniknięcia bitcoinów. Z drugiej strony zwykle szybkie płatności nie gwarantują, że każde żądanie zapłaty powiedzie się natychmiast za pierwszym razem. [3]
Trzeba chronić aktualny stan kanału i obserwować, czy partner nie opublikował odwołanej wersji. Może pomóc watchtower, czyli usługa wykrywająca takie próby i mogąca zareagować na czas. Jej pomoc nie zastępuje jednak wszystkich kopii zapasowych ani procedury odzyskiwania konkretnego portfela. Seed Phrase, zapasowa sekwencja słów służąca do odzyskania kluczy, może sama nie odtworzyć potrzebnych danych kanału. Przed użyciem rozwiązania trzeba zatem rozumieć kopie zapasowe, odzyskiwanie i zależność od usług pomocniczych. [4] [5] [6]
Otwarcie i zamknięcie kanału wykorzystują transakcje Bitcoin. Jednostronne zamknięcie może dodać okresy oczekiwania, opłaty i dalsze transakcje do rozliczenia oczekujących HTLC. Środki w oczekującej płatności mogą pozostać zablokowane do rozstrzygnięcia według odpowiednich warunków. Niepowodzenie nie obiecuje więc natychmiastowego ani bezpłatnego zwrotu, a szybka płatność nie gwarantuje równie szybkiej wypłaty do blockchaina. Jednak to właśnie możliwość rozliczenia na Bitcoinie stanowi oparcie dla samodzielnie kontrolowanych kanałów. [4]
Pełniejszy obraz uzyskasz, czytając to hasło razem z Transakcja, SegWit, Taproot, Portfel, Transaction Fees. Do tego hasła prowadzą również odsyłacze z Portfel, SegWit, Taproot, Adres Bitcoin.