Ark

Użytkownicy jednej rundy wspólnie tworzą drzewo transakcji zakotwiczone przez transakcję główną onchain. Ich uprawnienie reprezentuje gałąź zakończona wirtualnym UTXO, czyli VTXO. [2]

Płatność poza rundą przekazuje VTXO za pomocą wstępnie podpisanej transakcji, którą współpodpisuje operator. Do czasu odnowienia w późniejszej rundzie odbiorca ufa, że ani nadawca, ani wcześniejszy nadawca w łańcuchu nie porozumie się z operatorem w celu podwójnego wydania płatności. [3]

Jednostronne wyjście polega na opublikowaniu odpowiedniej gałęzi drzewa transakcji aż do własnego wyjścia onchain. Nie jest bezpłatne: użytkownik musi przechowywać klucze i dane ścieżki, pilnować terminów oraz zapłacić opłaty warstwy bazowej. [1]

VTXO wygasają. Przed terminem trzeba je odnowić w nowej rundzie albo jednostronnie wypłacić; w przeciwnym razie operator może przejąć bazowe bitcoin przez z góry określoną gałąź, a użytkownik traci prawo możliwe do jednostronnego wyegzekwowania. [5]

Operator koordynuje rundy, współpodpisuje zwykłe transfery i zapewnia dostępność. Przed wygaśnięciem nie powinien móc przekierować prawidłowo zarządzanego VTXO, może jednak cenzurować nowe operacje, przestać odpowiadać i zmusić użytkownika do wolniejszego lub droższego wyjścia. [5]

Ark można zbudować bez zmiany konsensusu przy użyciu wstępnie podpisanych pseudo-covenants i usuwania kluczy. Covenants takie jak CTV mogą ograniczyć potrzebną koordynację i ilość danych oraz umożliwić wydajniejsze drzewa dla większej liczby użytkowników. [4]

Ark nie jest kanałem Lightning: wykorzystuje rundy, współdzielone drzewa i wygasające VTXO. Oba podejścia mogą współpracować, na przykład przy wejściu do Lightning lub tworzeniu channel factories. [1]

Praktyczne implementacje i ich modele nadal się rozwijają. Przed użyciem należy sprawdzić konkretną ścieżkę wyjścia, kopię zapasową danych VTXO, termin wygaśnięcia, odnawianie, opłaty, stan sieci i dokładne założenia dotyczące operatora. [1]