Liquid Network to osobna federacyjna Sidechain Bitcoina. L-BTC, zapisywane też jako LBTC, reprezentuje bitcoiny zablokowane w rezerwie. Bloki tworzy i rezerwę uwalnia grupa operatorów, a nie górnicy Bitcoina.
Wyobraźmy sobie, że Anna chce przesłać pieniądze Pawłowi. Oboje mają portfele obsługujące Liquid Network i zależy im na szybszych potwierdzeniach oraz niejawnych kwotach. Anna nie wysyła zwykłej płatności bitcoinowej szybszym skrótem. Korzysta z osobnej sieci, czyli Sidechain, z własną historią i zasadami. Bitcoin jest w niej reprezentowany przez Liquid Bitcoin, oznaczany L-BTC lub LBTC. Ma odpowiadać BTC w rezerwie w stosunku 1:1, a nie być nowo wydobytym bitcoinem. Transakcje są zapisywane w blokach tworzących własną historię Liquid. Sieć śledzi też UTXO, czyli niewydane wyjścia transakcji: każde określa aktywo, kwotę i warunki dalszego wydania. Portfel Bitcoin nie musi więc obsługiwać Liquid, a odbiorca powinien wybrać odpowiednią sieć. [2] [3]
Anna może uzyskać L-BTC od innego posiadacza lub przez usługodawcę. Bezpośrednie wejście z Bitcoina nazywa się peg-in. W naszym przykładzie wysyła 0,1 BTC na specjalnie wygenerowany adres bitcoinowy zarządzany przez federację, grupę operatorów Liquid. Po 102 potwierdzeniach w Bitcoinie może odebrać odpowiadające im 0,1 L-BTC w Liquid; dla przejrzystości pomijamy opłaty. Przy średnich dziesięciu minutach na blok daje to około 17 godzin, ale rzeczywisty czas się zmienia. Dowodem jest pierwotna transakcja i Merkle proof, potwierdzenie jej umieszczenia w bloku. Pieniądze się nie podwoiły: Anna nie może już sama wydać pierwotnych BTC, a zamiast nich kontroluje L-BTC. Zakup istniejącego L-BTC to inna droga i nie wymaga nowego peg-in dla każdego kupującego. [4] [9]
Jeśli Paweł potrzebuje BTC w głównej sieci Bitcoin, sam klucz do jego L-BTC nie wystarczy do uwolnienia rezerwy. Klucz prywatny to tajna informacja, za pomocą której portfel tworzy podpis cyfrowy pozwalający wydać odpowiednie środki w Liquid. Nie daje on jednak Pawłowi prawa do podpisania wydatku z rezerwy Bitcoina. Bezpośredni powrót, peg-out, jest dostępny dla uprawnionych uczestników z Peg-out Authorization Key, w skrócie PAK. Odpowiednie L-BTC zostają wyłączone z możliwości wydania — zwykle mówi się o spaleniu — a operatorzy uwalniają BTC na dozwolony adres. Zwykły użytkownik korzysta zazwyczaj z takiego uczestnika, kantoru lub swapu, czyli wymiany aktywów. Swap nie musi oznaczać bezpośredniego peg-out: druga strona może dostarczyć posiadane już BTC. Liczą się więc dostępność usługi, opłaty, płynność — dostępne środki — i warunki. Rezerwa 1:1 nie obiecuje darmowej i natychmiastowej wymiany. [5] [9]
Anna może nie chcieć, by każdy odwiedzający eksplorator, stronę do przeglądania transakcji, widział, ile zapłaciła Pawłowi. Confidential Transactions pozwalają ukryć kwotę i rodzaj przesyłanego aktywa. Węzły, czyli komputery weryfikujące reguły sieci, nadal sprawdzają za pomocą dowodów kryptograficznych, czy transakcja nie wydaje więcej, niż ma do dyspozycji. Uprawniony odbiorca odczytuje dane dzięki blinding key, kluczowi do ich ujawnienia; sam ten klucz nie daje prawa wydawania pieniędzy. Część informacji można dobrowolnie przekazać choćby księgowej. Powiązania między transakcjami, czas i inne dane pozostają jednak publiczne, a peg-in i peg-out zostawiają też ślad na Bitcoinie. Confidential Transactions nie oznaczają zatem automatycznej anonimowości ani niewidoczności wszystkich operacji. [6] [10]
Za zwykłe działanie odpowiada Strong Federation. Jej operatorzy pełnią dwie odrębne role: blocksigners podpisują bloki, a watchmen zarządzają kluczami do rezerwowych BTC i ich uwalnianiem. Nie jest to otwarta rywalizacja górników poprzez Proof of Work, czyli pracę obliczeniową potrzebną do znalezienia bloku Bitcoina. Decyzja wymaga określonej liczby podpisów; pojedynczy operator normalnie nie powinien decydować za wszystkich. Klucze chronią także HSM, wyspecjalizowane urządzenia bezpieczeństwa ograniczające dozwolone podpisy. Działający rejestr i bezpieczna rezerwa to różne kwestie: poprawnie potwierdzona płatność nie dowodzi, że wypłaty BTC będą zawsze dostępne. Każdy może prowadzić węzeł weryfikujący, lecz nie staje się przez to opiekunem rezerwy. [2]
W normalnych warunkach Liquid dąży do tworzenia bloku mniej więcej co minutę. Po dwóch potwierdzeniach transakcję uznaje się za ostateczną w ramach założeń bezpieczeństwa federacji: reguły urządzeń podpisujących blokują głębsze przepisywanie historii. Nie jest to bezwarunkowa gwarancja przeciw każdemu atakowi i awarii. Whitepaper z 2020 roku opisuje konfigurację 11 podpisów z 15, czyli ponad dwóch trzecich; przykład nie stanowi aktualnej listy członków. Gdy brakuje odpowiedniej liczby podpisujących, nowe bloki mogą przestać powstawać. Szybkość wewnątrz Liquid nie usuwa też oczekiwania na peg-in ani obsługi powrotu do Bitcoina. Anna nie powinna więc zakładać, że cały przelew między sieciami zajmie minutę. [1] [2]
Węzeł weryfikujący kontroluje zasady Liquid i dowody transakcji. Przy włączonej weryfikacji peg-in sprawdza także ich bitcoinowe podstawy przez węzeł Bitcoin. Pokrycie L-BTC nie musi więc opierać się wyłącznie na liczbie widocznej na stronie operatora. Nie wynika z tego jednak, że Anna ma klucze do rezerwowych BTC albo że sieć zawsze będzie dostępna. Podpisywanie bloków może się zatrzymać, uwalnianie rezerwy zawieść, a urządzenia bezpieczeństwa mogą zostać przejęte. Awaryjne odzyskiwanie federacji nie jest przyciskiem pozwalającym dowolnemu posiadaczowi L-BTC samodzielnie wypłacić BTC. Własny portfel może chronić przed upadłością powiernika konta, lecz nie usuwa zależności od mostu między sieciami. [1] [2] [9]
Poza L-BTC można emitować inne aktywa, na przykład cyfrowy bon lub token, którego emitent obiecuje wymianę na inny majątek. Każde aktywo ma asset ID, unikalny identyfikator; podobna nazwa lub ikona nie dowodzą, że chodzi o ten sam składnik. Emitent może stworzyć także reissuance token, uprawniający do dalszej emisji. Rejestr nazw ułatwia rozpoznanie, ale nie potwierdza wypłacalności emitenta ani prawnej wykonalności obietnicy. Zasady pokrycia L-BTC nie przechodzą automatycznie na pozostałe tokeny. Gdy Paweł przyjmuje cyfrowy bon, sieć może prawidłowo zapisać transfer, nawet jeśli emitent później nie dotrzyma zobowiązania. [7] [11]
Liquid bazuje na Elements, otwartym oprogramowaniu wywodzącym się z kodu Bitcoin Core, rozszerzonym o wiele aktywów i poufne transakcje. Zaawansowany użytkownik może uruchomić węzeł elementsd i sam weryfikować zasady. PSET, Partially Signed Elements Transaction, służy do przekazywania przygotowanej transakcji między narzędziami: gromadzi dane potrzebne do sprawdzenia, ukrycia kwot i podpisania. Nie jest dowodem, że płatność już wysłano. Opłaty sieciowe płaci się w L-BTC również przy przesyłaniu innego aktywa. Zwykły portfel ukrywa większość techniki, ale trzeba sprawdzić obsługę danej sieci, aktywa i ewentualnego urządzenia podpisującego. [8] [13]
Przed większym przelewem Anna wybiera zgodny portfel, sprawdza sieć odbiorcy i ustala konkretną drogę powrotną do BTC wraz z kosztami. Kopię zapasową przygotowuje według wymagań portfela. Oprócz kluczy do wydawania musi umieć odzyskać dane ujawniające poufne kwoty. Seed to tajne dane źródłowe, z których portfel wyprowadza klucze. Niektóre portfele wyprowadzają blinding keys z seedu, na przykład według SLIP-0077; inne konfiguracje mogą wymagać dodatkowej kopii. Nie ma zatem uniwersalnego obowiązku ręcznego eksportowania każdego klucza. Mały przelew w obie strony lepiej ujawnia praktyczne problemy niż samo obserwowanie salda. Liquid może być przydatne dla określonych płatności i aktywów, jeśli rozumie się oferowaną szybkość i poufność oraz przyjmowane przy tym warunki. [9] [12]
Pełniejszy obraz uzyskasz, czytając to hasło razem z Sidechain, Bitcoin, Multisig, Proof of Work, Testnet, Bitcoin Core. Do tego hasła prowadzą również odsyłacze z Sidechain.