Joseph Poon jest współautorem propozycji Lightning Network i Plasma. Pierwsza łączy bitcoinowe kanały płatnicze, druga bada hierarchię podrzędnych blockchainów. Aby zrozumieć jego pracę, warto prześledzić przepływ pieniędzy oraz to, co użytkownik może zrobić, gdy inni przestają współpracować.
Kupując kawę, nie trzeba informować o tym całego świata. W podstawowej warstwie Bitcoina sieć komputerów sprawdza jednak płatność i zapisuje ją we wspólnej historii. Joseph Poon i Thaddeus Dryja szukali sposobu odciążenia tej warstwy przez kanały płatnicze. Podlinkowany projekt jest datowany na 14 stycznia 2016 i oznaczony DRAFT 0.5.9.2. To ważny początek Lightning, lecz dzisiejsze elementy powstawały także dzięki innym osobom. [1]
Wyobraźmy sobie, że Anna i Pavel wpłacają bitcoiny do kanału. Następnie podpisują nowe podziały tej kwoty: po płatności Annie należy się mniej, a Pavlowi więcej. Każda zmiana nie musi trafiać do publicznej historii. Transakcja Bitcoin pozwala wyegzekwować końcowy podział. W sporze liczą się również reakcja na stary stan i dotrzymanie terminów. Bezpieczeństwo obejmuje więc obserwowanie zdarzeń, a nie tylko przechowywanie ostatniego salda. [1]
Odbiorca nie musi mieć bezpośredniego kanału z nadawcą. Płatność może przejść przez inne osoby dzięki HTLC, warunkowi łączącemu ją z tajną wartością i terminem. BOLT 2 nazywa ujawnioną wartość payment_preimage, a jej wcześniej znany kryptograficzny odcisk payment_hash. Program sprawdza ich zgodność. Znalezienie trasy nie gwarantuje sukcesu: trzeba spełnić warunki, a błąd lub upływ czasu wymaga odpowiedniej obsługi niepowodzenia. [3]
Portfele i węzły różnych twórców potrzebują dokładniejszych wspólnych reguł niż ogólna propozycja. Temu służą BOLTs, specyfikacje Lightning. Opisują między innymi komunikaty, trasowanie płatności i konstrukcję transakcji, a przy tym nadal się rozwijają. Współautorstwo whitepaperu nie czyni Poona autorem każdej późniejszej zmiany. Dzisiejszy program trzeba poznawać również przez jego dokumentację i właściwą specyfikację. [2]
Poon napisał także z Vitalikiem Buterinem projekt roboczy Plasma z 11 sierpnia 2017. To nie jest bitcoinowy kanał płatniczy. Podrzędne łańcuchy przetwarzają transakcje i opierają egzekwowanie reguł na łańcuchu nadrzędnym, takim jak Ethereum. Zamiast sieci umów między parami uczestników powstaje hierarchia blockchainów. Wspólny cel przenoszenia pracy poza warstwę podstawową nie oznacza jednak takich samych mechanizmów i ryzyk. [4]
Plasma zwykle publikuje w łańcuchu głównym jedynie zwarte zobowiązania kryptograficzne, podobne do sprawdzalnych odcisków zapisów. Szczegóły pozostają poza nim. Odcisk pomaga zweryfikować przedstawione dane, ale nie pozwala odczytać brakujących. Tymczasem dowód oszustwa wymaga odpowiednich zapisów. Ich ukrywanie pozostaje osobnym problemem: sam opublikowany hash nie gwarantuje, że użytkownik otrzyma wszystko potrzebne do obrony pieniędzy. [4]
W Plasma istotne jest, jak wycofać środki po awarii podrzędnego łańcucha. Projekt przewiduje wypłaty z opóźnieniem i możliwość podważenia nieprawidłowego żądania. Zakłada dostępny, poprawnie działający łańcuch główny, na którym można przeprowadzić procedurę. Nie obiecuje natychmiastowej wypłaty przy dowolnej awarii. Reguły wyjścia, dostępne dane i terminy stanowią część bezpieczeństwa. [4]
Późniejszy tekst Plasma Contracts wyraźnie opisuje wspólne badania społeczności. Obok Josepha Poona wymienia między innymi Dana Robinsona i Kelvina Fichtera oraz nie popiera żadnego konkretnego projektu. Sama nazwa Plasma w usłudze nie dowodzi więc rekomendacji autora. Wkład Poona widać w dokumentach i pytaniach, które otworzyły: co można przenieść poza blockchain i jak użytkownik nadal może wyegzekwować prawidłowe rozliczenie? [5]
Pełniejszy obraz uzyskasz, czytając to hasło razem z Tadge Dryja, Olaoluwa Osuntokun, Lightning Network. Do tego hasła prowadzą również odsyłacze z Tadge Dryja, Olaoluwa Osuntokun.