Bit Gold

Zwykły plik można wysłać innej osobie i zachować jego kopię. Przy fotografii to nie przeszkadza. Przy pieniądzach oznaczałoby możliwość wielokrotnego płacenia tą samą wartością. Nick Szabo nie szukał więc pliku, którego w magiczny sposób nie da się skopiować. Chciał połączyć kosztowne tworzenie cyfrowego przedmiotu z publicznie sprawdzalnym zapisem, do kogo ten przedmiot należy. Nazwa Bit Gold nawiązuje do złota ze względu na trudność pozyskania. Nie oznacza metalu w skarbcu, pod zastaw którego ktoś wydaje cyfrowe kwity. [1] [2] [7]

Punktem wyjścia miało być publiczne zadanie: ciąg bitów, czyli zer i jedynek, na podstawie którego komputer szukałby wyniku spełniającego określone warunki. Poszukiwanie wymaga wielu obliczeń, ale inni mogą łatwiej sprawdzić gotowe rozwiązanie. Ta zasada nazywa się Proof of Work — dowód wykonanej pracy obliczeniowej. Szabo chciał, aby trudność obliczeniową stworzenia nowej jednostki Bit Gold można było zweryfikować. Samo to nie tworzy jeszcze pieniądza. Trzeba ustalić, kiedy powstał wynik, kto jest jego właścicielem i jak przekazać własność dalej. [1] [2]

Ostatnia wytworzona jednostka miała dostarczać zadania dla następnych obliczeń. Wyniki tworzyłyby więc powiązaną historię, a nie zbiór niezależnych łamigłówek. Wyobraź sobie proces, w którym treść następnego kroku zależy od ukończenia poprzedniego. Ten związek pomaga zrozumieć propozycję, ale nie jest tym samym co gotowy łańcuch bloków Bitcoina, czyli powiązanych ze sobą paczek transakcji. Samo łączenie wyników nie wyjaśnia jeszcze, jak cała sieć uzgodni historię przy konkurujących zapisach albo nieuczciwych uczestnikach. [1] [2] [6]

Kolejnym elementem było znakowanie czasem, czyli wykazanie, że określone dane istniały najpóźniej w danym momencie. Projekt przewidywał kilka niezależnych usług czasowych, aby użytkownik nie musiał ufać jednemu zarządcy zegara i zapisów. Znacznik miał towarzyszyć publikowanemu dowodowi pracy. Dlaczego czas jest ważny? Na przyszłym sprzęcie te same obliczenia mogą kosztować znacznie mniej. Oceniając rzadkość wyniku, trzeba zatem znać także okres jego powstania. Znacznik nie ustala ceny rynkowej ani nie potwierdza wszystkich twierdzeń o wyniku. [1] [4]

Zadanie i wynik opatrzony czasem miały trafiać do rejestru własności. Wyobraź sobie publiczną listę, która przypisuje każdej jednostce klucz publiczny. Dzięki niemu inni mogą sprawdzić podpis polecenia. Odpowiadający mu klucz prywatny, służący do tworzenia podpisu, właściciel zachowuje w tajemnicy. Listą miało zarządzać kilka współpracujących serwerów, nie jeden. Szabo odwoływał się do metod odpornych na błędy bizantyjskie, czyli sytuacje, w których komputery nie tylko przestają działać, lecz celowo wysyłają fałszywe informacje. Taka odporność ma swoje warunki. Rozdzielenie bazy danych między wiele maszyn nie zapewni bezpieczeństwa, jeśli napastnik kontroluje odpowiednio dużą część z nich. [1] [8]

Gdyby Alicja przekazywała swoją jednostkę Piotrowi, decydowałby podpisany wpis o przeniesieniu własności. Program oblicza podpis cyfrowy na podstawie polecenia i klucza prywatnego. Inni mogą dzięki niemu sprawdzić, czy przeniesienie własności podpisał posiadacz tego klucza. Piotr sprawdziłby historię wcześniejszych przeniesień i to, czy ostatnie uprawnienie rzeczywiście prowadzi do niego. Nie musiałby powtarzać kosztownych obliczeń przy każdej płatności. Publiczne dane nadal mógłby kopiować każdy. Kopia nie czyni jednak właścicielem, tak jak zdjęcie dokumentu nie zmienia osoby wpisanej do rejestru. Kluczowe jest uzgodnienie, które przeniesienie jest ważne. [1] [8]

Od zwykłej waluty oczekujesz wymienności równych jednostek: jedną koronę czeską przyjmiesz tak samo jak inną. Bit Gold miało z tym kłopot. Obliczenia wykonane w różnych okresach lub na różnych maszynach nie musiały kosztować tyle samo. Ktoś mógł opracować dużo lepszy sprzęt i szybko wytworzyć wiele nowych jednostek. Szabo proponował więc wycenę rynkową i łączenie jednostek o różnej wartości w pakiety o podobnej wartości łącznej. Takie pakiety miały następnie dzielić się na zwykłe jednostki płatnicze. To coś bardziej złożonego niż liczenie wyników lub długości ich zapisu. [3] [9]

Warto na chwilę odłożyć technikę. Duży nakład pracy nie oznacza, że ktoś zechce kupić jego efekt ani że cena pozostanie stała. Bit Gold miało umożliwić publiczną kontrolę podaży i historii powstawania; nie zapewniało to automatycznie popytu. W tekście Bit gold markets Szabo tłumaczył, dlaczego jego zdaniem rynek może wyceniać poszczególne jednostki i stworzyć z nich użyteczną walutę. Było to oczekiwanie autora, a nie rezultat potwierdzony wieloletnim działaniem tej waluty. Rzadkość, akceptacja w płatnościach i stabilność ceny to osobne kwestie. [3] [9]

20 lipca 2010 roku Satoshi Nakamoto napisał na forum, że Bitcoin realizuje idee b-money Wei Daia i Bitgoldu Szabo. To udokumentowane uznanie poprzedników, nie stwierdzenie, że obie propozycje zawierały gotowego Bitcoina. W 2011 roku Szabo wyraźnie opisał słabości własnego projektu i różnice względem Bitcoina. Wymienił odporność na przejęcie głosujących uczestników oraz dostosowywanie trudności obliczeń. Bitcoin nie opiera się na prostym głosowaniu według liczby komputerów: wybierając między poprawnymi łańcuchami, używa zgromadzonej pracy. Podobne elementy mogą więc tworzyć różne systemy. [5] [6] [7]

Traktuj Bit Gold jako przemyślaną propozycję sprzed Bitcoina. Nie była wcześniejszą uruchomioną wersją Bitcoina ani dzisiejszym tokenem o tej samej nazwie. Nie miała bitcoinowego limitu 21 milionów ani jego gotowego mechanizmu tworzenia i sprawdzania bloków. Nie należy jednak twierdzić, że wszystkie pokrewne pomysły pozostały na papierze: Hal Finney rzeczywiście wdrożył swój odmienny system RPOW (Reusable Proofs of Work), służący do przekazywania dowodów pracy obliczeniowej. Dla początkującego najważniejsze jest rozróżnienie trzech pytań: jak powstaje cyfrowy przedmiot, jak wykazuje się jego własność i jak wiele osób uzgadnia zmianę właściciela. Bitcoin musiał połączyć te elementy w działającą sieć. [1] [6] [7]