Average Directional Index

Piotr widzi spadającą cenę i rosnący ADX pod wykresem. Nie ma w tym sprzeczności: być może właśnie nasila się trend spadkowy. Aby zrozumieć obliczenia, zaczyna od świecy opisującej jeden przedział czasu. High to jej najwyższa cena, a Low najniższa. TradingView nazywa różnicę obecnego i poprzedniego High wartością UpMove; poprzednie Low minus obecne Low to DownMove. +DM przyjmuje UpMove tylko wtedy, gdy jest dodatnie i większe od DownMove. Dla −DM porównanie jest odwrotne. Przy równych wartościach oba składniki wynoszą zero. Wzór wybiera większe dodatnie przesunięcie skrajnej ceny, zamiast sumować jednocześnie oba kierunki. [1]

Samo przesunięcie ceny potrzebuje skali. Fidelity porównuje je z True Range (TR), zakresem uwzględniającym również odległość od poprzedniej ceny zamknięcia. TR to największa z wartości: High–Low oraz bezwzględne odległości obu skrajnych cen od poprzedniego Close, czyli ceny zamknięcia. Odległość bezwzględna oznacza wielkość różnicy bez znaku. Ruchy kierunkowe i TR najpierw wygładza się metodą Wildera, dzięki czemu uwzględniają historię. Wygładzony ruch wzrostowy podzielony przez wygładzone TR i pomnożony przez 100 daje +DI; analogicznie powstaje −DI. Minus w nazwie oznacza kierunek spadkowy, a nie ujemną wartość. Przy zerowym mianowniku sam iloraz jest nieokreślony. [2]

Piotr chce teraz ustalić, jak bardzo różnią się linie. Z +DI i −DI powstaje wynik pośredni DX: ich bezwzględną różnicę dzieli się przez sumę i mnoży przez 100. Tak opisuje to Fidelity. Najważniejsze jest słowo bezwzględna. Zamiana wartości zmienia kierunek przewagi, ale nie zmienia DX. Nie jest to obliczenie wzrostu ceny ani szans na sukces. Jeśli suma obu linii wynosi zero, dzielenie jest niemożliwe; wartość zastępcza w aplikacji wynika z przyjętej implementacji, a nie z tego ilorazu. [2]

DX opisuje bieżącą relację, a ADX wygładza jej historię. Fidelity zaczyna od średniej DX z wybranej liczby okresów, a kolejne dane łączy z poprzednim wynikiem. Przy długości n poprzednie ADX mnoży się przez n − 1, dodaje bieżące DX i dzieli całość przez n. Na przykład 14 oznacza okresy obliczeń, niekoniecznie dni. Z pojedynczej pary wartości kierunkowych Piotr obliczy więc DX, ale bez historii nie uzyska ADX. Porównując aplikacje, musi sprawdzić także dane początkowe, długości i metody wygładzania. Wynik zachowuje pamięć wcześniejszych zmian i reaguje na rynek z opóźnieniem. [2]

W zestawie DMI opisywanym przez TradingView linie mają różne zadania. +DI powyżej −DI oznacza silniejszy wygładzony składnik wzrostowy; odwrotna kolejność wskazuje przewagę spadkowego. ADX opisuje siłę mierzonej przewagi po wygładzeniu. Jego wzrost nie musi być dobrą wiadomością dla posiadacza bitcoina: może towarzyszyć pogłębiającemu się spadkowi. Spadek ADX również nie zapowiada automatycznie odwrócenia ceny. Trend może trwać przy mniej wyraźnej przewadze, podczas gdy średnia nadal uwzględnia wcześniejsze warunki. Żadna z tych linii sama nie mówi, co wydarzy się dalej. [1]

TradingView wymienia tradycyjne poziomy orientacyjne 20 i 25. Poniżej pierwszego trend często określa się jako słaby, powyżej drugiego jako silniejszy. Piotr popełniłby jednak błąd, zamieniając przekroczenie progu w regułę zakupu: silny trend może być spadkowy. Wartości zależą od rynku, interwału i ustawień, więc nie są uniwersalnymi granicami dla każdego wykresu. Niski ADX nie oznacza też spokojnej lub nieruchomej ceny. Duże ruchy mogą występować naprzemiennie w obu kierunkach, pozostawiając niewielką mierzoną przewagę. [3]

Piotr musi również wiedzieć, kiedy odczytał liczbę. TradingView przypomina, że High, Low i Close nie są ostateczne do zamknięcia świecy. Nowe maksimum lub minimum może zmienić ruch kierunkowy i True Range, a przez to wskaźnik. Przecięcie widoczne w trakcie świecy może zniknąć do jej zamknięcia. Test reguły powinien odróżniać decyzję podczas świecy od decyzji po jej zamknięciu; ostatecznej wartości nie wolno uznać wstecznie za informację znaną wcześniej. [4]

Gdy linie kierunkowe się przecinają, zmieniła się ich kolejność. Nie dowodzi to opłacalności transakcji. TradingView ostrzega przed fałszywymi sygnałami i w zasadach testowania oddziela sygnał od rzeczywistego wykonania. Jeśli Piotr używa ADX jako filtra, potrzebuje ustalonych z góry zasad wejścia, wyjścia, wielkości pozycji i unieważnienia planu. Wynik musi uwzględniać opłaty oraz poślizg, czyli różnicę między oczekiwaną a faktyczną ceną wykonania. Ciągłe dopasowywanie do tych samych danych historycznych prowadzi do overfittingu: reguła uczy się przeszłości, ale może zawieść w innych warunkach. Pomaga test na danych, których nie używano do jej wyboru. [3] [5]