Supply Elasticity

Wróćmy do piekarni. Interesuje nas nie tylko to, czy zaoferuje więcej, ale także skala tej zmiany względem ceny. Dlatego OpenStax używa stosunku zmian procentowych. Elastyczność nie ma jednostki: nie dzielimy bezpośrednio bułek przez złote. Pozwala to porównywać zakłady różnej wielkości. Nachylenie linii na wykresie zależy natomiast również od jednostek na osiach. Zapisanie tych samych cen w groszach nie zmieni chęci piekarza do pieczenia. [1]

W naszym przykładzie cena rośnie z 10 do 12, a oferowana ilość ze 100 do 130 sztuk dziennie. OpenStax opisuje metodę punktu środkowego: zmiany dzielimy przez średnią starej i nowej wartości. Otrzymujemy (30 / 115) / (2 / 11), czyli około 1,43. Gdyby podstawą były wartości początkowe, wynik wyniósłby 1,5. To nie inna piekarnia, lecz inna podstawa obliczeń. Należy podać metodę i nie mieszać jej wyników z drugim podejściem; pierwsza liczba opisuje wskazany przedział. [1]

W typowym modelu, w którym wyższa cena nie zmniejsza oferowanej ilości, OpenStax wyróżnia wartości powyżej 1, równe 1 i poniżej 1. Powyżej tej granicy ilość reaguje procentowo silniej niż cena, przy równości tak samo, a poniżej słabiej. Wartość 0 oznacza brak reakcji ilości na zmianę ceny. Taką słabszą reakcję nazywamy podażą nieelastyczną; nie musi to oznaczać całkowitego braku reakcji. Reakcja mierzona w pewnym okresie nie określa też, ile sztuk może kiedykolwiek powstać. [1]

Dziś piekarnia może wykorzystać zapas ciasta albo wydłużyć zmianę. Zwykle nie uruchomi jednak nowego pieca w jedno popołudnie. OpenStax wyjaśnia, dlaczego zwiększenie produkcji jest często łatwiejsze w dłuższym czasie. Dlatego miara elastyczności wymaga określenia horyzontu. Reakcja w ciągu dnia nie musi odpowiadać reakcji po otwarciu nowego zakładu. Dłuższy czas nadal nie dowodzi nieograniczonej podaży: liczą się surowce, pracownicy, sprzęt i opłacalność. [2]

Załóżmy, że równocześnie drożeje mąka. Piekarz może wtedy oferować mniej chleba nawet przy tej samej cenie sprzedaży. OpenStax nazywa to przesunięciem krzywej podaży: zmieniły się warunki działania producenta. To co innego niż odpowiedź na cenę chleba przy pozostałych warunkach stałych. Dwie zaobserwowane ceny i ilości nie izolują więc same w sobie elastyczności cenowej. Najpierw trzeba sprawdzić, czy między obserwacjami nie zmieniły się koszty, technologia lub popyt. [3]

Bitcoin działa według innych zasad niż piekarnia. Hashrate to szybkość obliczeń wykonywanych podczas wydobycia. Trudność określa, ile obliczeń potrzeba średnio do znalezienia bloku. Wzrost hashrate może chwilowo przyspieszyć powstawanie bloków; Bitcoin Developer Guide opisuje dostosowanie trudności po 2016 blokach, reagujące na to tempo. Wyższa hashrate sama nie pozwala zwiększyć liczby nowych monet w bloku. Harmonogram emisji, czyli tworzenia nowych monet, zależy od wysokości bloków — ich pozycji w łańcuchu — a nie od ceny rynkowej. Rozmawiając o podaży, oddzielajmy moc obliczeniową, liczbę bloków i czas kalendarzowy. [5]

Bitcoin.org omawia zarówno ograniczone tworzenie bitcoinów (BTC), jak i rynkową podaż oraz popyt. Zasada 21 Million ogranicza całą emisję, nie decyzje dotychczasowych posiadaczy. Ktoś może przy wyższej cenie sprzedać część oszczędności, a ktoś inny pozostawić je w portfelu. W obu przypadkach chodzi o istniejące monety. Łączna liczba BTC nie jest więc ilością faktycznie dostępną do sprzedaży. Stałe zasady emisji nie oznaczają, że sprzedający zaoferują tę samą ilość przy każdej cenie. [4]

Supply Elasticity pomaga rozważać reakcję podaży w określonej sytuacji. Demand Elasticity dotyczy drugiej strony: reakcji ilości, którą kupujący chcą nabyć, na cenę. OpenStax pokazuje, że wynik rynkowy zależy od ich współdziałania. Sam współczynnik nie określa więc przyszłej ceny ani nie gwarantuje zysku. Użyteczny wniosek wskazuje rynek, okres, metodę i założenia. Przy Bitcoinie musi też wyjaśniać, czy opisuje emisję, czy gotowość posiadaczy do sprzedaży. [2]