Słowacki programista Pavol Rusnák współtworzył Trezor i zasady tworzenia kopii oraz odzyskiwania portfeli Bitcoin. Z jego pracą spotykasz się, zapisując słowa odzyskiwania lub zmieniając urządzenie.
Anna gubi portfel sprzętowy. Dzięki właściwej kopii może odtworzyć te same klucze prywatne w zgodnym portfelu — tajne dane służące do autoryzowania wydawania bitcoinów. Jeśli używała także passphrase, czyli dodatkowego hasła, które sama wybrała, potrzebuje również jego dokładnego zapisu. W ten sposób odzyskuje dostęp do bitcoinów; zapisy o nich pozostają w sieci, a nie w urządzeniu. Aby odzyskiwanie działało poza jednym produktem, programiści muszą uzgodnić sposób odczytu kopii i wyprowadzania kluczy. Pavol Rusnák, używający pseudonimu Stick, pomagał spisywać i wdrażać takie zasady. [7] [8] [9] [14]
Według historii SatoshiLabs Rusnák i Marek Palatinus zaczęli pracować nad portfelem sprzętowym w 2011 roku w praskim brmlab, wspólnym warsztacie do eksperymentowania z technologią. Chcieli ograniczyć ryzyko kradzieży kluczy przez złośliwy program na zwykłym komputerze. Wraz z Aleną Vránovą założyli SatoshiLabs w 2013 roku; pierwsze Trezory trafiły do klientów w 2014 roku. Produkt powstał dzięki współpracy osób o umiejętnościach technicznych i organizacyjnych, a nie samotnego wynalazcy. [1] [4] [15]
Gdy Anna płaci przez Trezor, aplikacja przygotowuje transakcję, a urządzenie podpisuje ją po zatwierdzeniu przez Annę. Klucz prywatny, czyli sekret pozwalający autoryzować wydatki, powinien pozostać wewnątrz urządzenia. Na zewnątrz trafia podpis, który sieć może zweryfikować. Dlatego Hardware Wallet ma własny ekran: Anna sprawdza na nim adres i kwotę, zamiast ufać wyłącznie komputerowi. Urządzenie nie zastępuje jednak Full Node sprawdzającego reguły sieci ani nie ochroni kopii opublikowanej w internecie. [5] [6]
Trezor udostępnia projekty sprzętu oraz kod firmware, czyli programu działającego w urządzeniu. Inni programiści mogą badać jego działanie, szukać błędów i proponować poprawki. Anna nie musi umieć programować, żeby korzystać z efektów takiej kontroli. Otwartość nie jest jednak certyfikatem bezbłędności ani dowodem, że konkretnego dostarczonego egzemplarza nikt nie zmodyfikował. Liczą się rzeczywiste przeglądy, proces budowania programu i sprawdzenie urządzenia. [5] [6]
BIP39, przypisany 10 września 2013 roku, wymienia czterech autorów: Marek Palatinus, Pavol Rusnák, Aaron Voisine i Sean Bowe. Opisuje zapis losowości wygenerowanej przez komputer jako słów wraz z sumą kontrolną pomagającą wykryć błędy. Typowa Seed Phrase ma 12 lub 24 słowa; nie jest zdaniem, które należy samemu wymyślić. Ze słów i ewentualnej passphrase wylicza się seed, początkowy sekret do wyprowadzania kluczy. Przy odzyskiwaniu potrzebna jest dokładna kolejność oraz pierwotna passphrase, jeśli była używana. Słów nie tłumaczy się na inny język. [7]
Odtworzenie początkowego sekretu nie oznacza automatycznego znalezienia wszystkich używanych adresów. HD Wallet wyprowadza z niego drzewo kluczy, podobne do szafy z wieloma szufladami. BIP43 i BIP44, autorstwa Palatinusa i Rusnáka, pomagają portfelom szukać w tych samych miejscach. Ścieżka BIP44 to m / 44' / coin_type' / account' / change / address_index: przeznaczenie, waluta, konto, gałąź odbiorcza lub reszty i konkretny adres. Gałąź reszty zawiera adresy, na które wraca niewydana część kwoty użytej do płatności. Anna powinna więc zachować także informację o typie konta. Ścieżka do kluczy nie jest ich kopią i nie zastąpi utraconych słów. [8] [9]
SLIP39 powstał w 2017 roku jako praca sześciu autorów, w tym Rusnáka. Opisuje Shamir Secret Sharing dla kopii zapisanych słowami. Anna może wybrać na przykład 3 z 5 udziałów: dowolne trzy odtwarzają chroniony sekret, dwa nie wystarczą. Udziały powstają w wyniku obliczeń; pocięcie zwykłej listy słów nie zapewnia tej ochrony. SLIP39 i BIP39 nie są wymienne, a docelowy portfel musi obsługiwać właściwy format. Zmiana niezgodnych formatów może wymagać utworzenia nowego portfela i przesłania środków. Trzeba wcześniej zrozumieć progi, ewentualne grupy i passphrase oraz bezpiecznie sprawdzić odzyskiwanie. [10]
Rusnák jest też współautorem SLIP10, SLIP21 i SLIP44. Pierwszy dotyczy wyprowadzania kluczy dla różnych krzywych kryptograficznych, czyli matematycznych podstaw różnych systemów kluczy. Drugi tworzy oddzielne klucze symetryczne, gdzie ten sam sekret służy na przykład do szyfrowania i odszyfrowywania. Trzeci rejestruje oznaczenia walut w ścieżkach BIP44, aby aplikacje ich nie myliły. To materiały referencyjne dla programistów. Początkujący nie musi ich studiować przed pierwszą płatnością; pomagają programom współpracować według znanych zasad. [11] [12] [13]
We wrześniu 2021 roku firma ogłosiła, że kierownictwo techniczne Trezor obejmuje Tomáš Sušánka. Rusnák pozostał zaangażowany w zarządzanie grupą. Podczas tej redakcji materiały prasowe SatoshiLabs przedstawiają go jako współzałożyciela i CTO, czyli dyrektora technicznego SatoshiLabs. Nie oznacza to, że nadal zajmuje poprzednie stanowisko w Trezor. Trezor zajmuje się portfelami i ich oprogramowaniem, natomiast SatoshiLabs to szersza grupa obejmująca także inne projekty. [2] [3]
Dorobek Rusnáka łączy urządzenia chroniące klucze przy płaceniu z publicznymi regułami ich odzyskiwania. Anna może dzięki temu uniezależnić się od jednego pudełka czy firmy, jeśli inny portfel obsługuje potrzebne standardy i ustawienia. Self-custody oznacza samodzielną kontrolę kluczy, a nie przeniesienie odpowiedzialności za kopię na autora oprogramowania. Przed przechowaniem większej kwoty warto zrozumieć format kopii, bezpiecznie sprawdzić odzyskiwanie i poznać rolę passphrase. Znane nazwisko nie zastępuje tych kroków ani oceny konkretnego produktu. [5] [7] [10]
Pełniejszy obraz uzyskasz, czytając to hasło razem z Bitcoin, Trezor, Hardware Wallet, Samodzielne przechowywanie bitcoinów, SatoshiLabs, Marek „Slush” Palatinus. Do tego hasła prowadzą również odsyłacze z SatoshiLabs, Trezor, Marek „Slush” Palatinus, brmlab.