Amir Taaki

Wyobraź sobie, że chcesz zmienić sposób działania oprogramowania Bitcoina. Krótki wpis na forum nie wystarczy: inni muszą dokładnie wiedzieć, co proponujesz i dlaczego. Amir Taaki napisał BIP 1, któremu przypisano datę 19 września 2011 roku. BIP to dokument przedstawiający propozycję dla Bitcoina. Ten należy do kategorii Process: opisuje postępowanie z propozycjami, a sam nie ustanawia nowej reguły poprawności transakcji. Daje dyskusji wspólną podstawę, do której można wracać. [1]

BIP 1 przewiduje opis techniczny, uzasadnienie i zapis rozbieżnych stanowisk. Dzięki temu ktoś dołączający później zrozumie, dlaczego odrzucono daną możliwość, zamiast zgadywać powody. Dokument może się rozwijać, a historia zmian zachowuje jego drogę. Taaki nie zaczynał od zera: tekst wyraźnie wskazuje na inspirację systemem propozycji PEP języka programowania Python. Nie chodzi przede wszystkim o numerowanie. Ważne, że można prześledzić propozycję i odróżnić jej pierwotny zamiar od późniejszych zmian. [1]

Sam proces składania propozycji też się zmienia. BIP 1 ma status Closed, czyli zamknięty, i wskazuje następcę BIP 2. Ten został później zastąpiony przez BIP 3, zaproponowany przez Murch w 2025 roku. Nowszy proces wyraźnie zaznacza, że publikacja dokumentu nie oznacza zgody społeczności ani powszechnej rekomendacji. Nie gwarantuje też przyjęcia w implementacjach, czyli rzeczywistych programach. Czytając historię, sprawdzaj zatem nie tylko autora i numer, ale również status propozycji oraz dowody jej wykorzystania. [2]

Druga część historii dotyczy libbitcoin, biblioteki składników oprogramowania do wielokrotnego użycia. We wpisie z 21 lipca 2011 roku genjix opisał oddzielenie komunikacji sieciowej, przechowywania danych i innych części za pomocą interfejsów: uzgodnionych sposobów wymiany informacji. Programista mógłby zmienić przechowywanie danych bez przepisywania całej aplikacji. Zamysł jest prosty: mniejsze części łatwiej sprawdzać i wymieniać. Sama modułowość nie dowodzi jednak, że cały program prawidłowo weryfikuje reguły Bitcoina. [3]

25 lipca 2011 roku Taaki opisał wydanie 0.1alpha. Program potrafił tworzyć i wysyłać transakcje, pobierać bloki i częściowo przetwarzać warunki wydawania środków. Pełna weryfikacja nie była jeszcze gotowa. W planach pozostawało między innymi OP_CHECKSIG, polecenie sprawdzające podpis cyfrowy potwierdzający uprawnienie do wydania wyjścia transakcji. Zaplanowany był również pełny silnik skryptów, czyli część oceniająca warunki wydania. Wysłanie transakcji i samodzielne sprawdzenie jej poprawności to różne umiejętności programu. [3]

Plik AUTHORS projektu libbitcoin-system wymienia nazwisko Amir Taaki wraz z pseudonimem genjix, a także nazwiska Eric Voskuil i Patrick Strateman oraz innych współtwórców. Przypomina to, że pierwotny pomysł i dalszy rozwój mogą być dziełem różnych osób. Commit jest zapisaną zmianą w historii projektu; ich liczba nie mierzy bezpieczeństwa kodu ani całej wartości czyjegoś wkładu. Lista pomaga oddać zasługi. Sama nie wskazuje, kto dziś kieruje projektem ani kto sprawdził konkretne wydanie. [4]

Podobnej uwagi wymagają informacje o Dark Wallet, portfelu bitcoinowym działającym w przeglądarce. Plik AUTHORS repozytorium Darkwallet wskazuje dwóch głównych programistów: David Llop i Pablo Martin, a Taakiego jako eksperta od Bitcoina. To dokładniejsze i uczciwsze niż przypisywanie całego portfela jednej osobie. Portfel łączy interfejs użytkownika z technicznymi zasadami obsługi transakcji i kluczy. Członkowie zespołu mogą więc wnosić istotny wkład w różne części, nie będąc jedynymi autorami produktu. [5]

README, dokument wprowadzający do Darkwallet, przedstawia portfel przeglądarkowy dążący do zapewniania prywatności domyślnie. Jednocześnie określa program jako alpha, czyli wczesną wersję eksperymentalną, i wyraźnie ostrzega, że używanie go jest niebezpieczne. Historyczny zamiar nie dowodzi zatem bezpieczeństwa wydania ani nie zachęca do powierzania mu dzisiejszych oszczędności. Pracę Taakiego można docenić z tym zastrzeżeniem: otwierała nowe możliwości, których ukończenie i weryfikacja pozostawały osobnymi zadaniami. [6]