Suma kontrolna to kilka bitów, podstawowych jednostek informacji, obliczonych z pierwotnych losowych danych. BIP39 oznacza ich długość jako ENT, dopisuje pierwsze ENT/32 bitów ich odcisku SHA-256 i dzieli całość na grupy po 11 bitów służące do wyboru słów. To sprawdzenie zapisu, nie dodatkowy sekret: każdy z tymi samymi danymi może obliczyć tę samą sumę.
Słowa przedstawiają zarówno pierwotne losowe dane, nazywane entropią, jak i ich krótką kontrolę. BIP39 dopuszcza ENT = 128, 160, 192, 224 lub 256 bitów. Dodaje do nich odpowiednio 4, 5, 6, 7 lub 8 bitów kontrolnych, dając 12, 15, 18, 21 lub 24 słowa. Każda grupa 11 bitów wybiera słowo o numerze z zakresu 0‑2047 ze słownika 2048 słów. Podczas odzyskiwania program może rozłożyć zapis i sprawdzić zgodność jego części. [1]
Ostatnie słowo zawiera również część pierwotnych tajnych danych. Dla wejścia 128-bitowego zachodzi 128 + 4 = 132 = 12 × 11: ostatnie słowo mieści 7 bitów entropii i 4 bity kontrolne. Przy 24 słowach mieści 3 bity entropii i 8 bitów kontrolnych. Utrata tego słowa oznacza więc utratę czegoś więcej niż kontroli. Wcześniejsze słowa nie wyznaczają jednego poprawnego zakończenia; nie istnieje uniwersalne słowo kontrolne, które wystarczy wstawić. [1]
Kontrola jest krótka, więc nie odrzuci każdej błędnej kombinacji. Wśród jednostajnie losowych ciągów z właściwego słownika przechodzi część 1/16 dla 12 słów i 1/256 dla 24 słów. Te liczby opisują wszystkie możliwe ciągi danej długości. Nie mówią, z jaką pewnością zostanie wykryta konkretna literówka lub zamiana miejscami. Zielone potwierdzenie nie jest więc dowodem, że dokładnie przepisałeś kopię. [1]
Pomyśl o kopii opublikowanej w poradniku. Może mieć idealną sumę kontrolną, a mimo to nie nadawać się do przechowywania twoich pieniędzy. Program sprawdzający jedynie zamienia słowa na bity według właściwego słownika, oddziela pierwotne dane i porównuje bity kontrolne z ich SHA-256. Atakujący potrafi wykonać to samo obliczenie. Kontrola nie rozpoznaje, kto stworzył słowa ani kto je zna. Nie uwierzytelnia ich pochodzenia i nie jest ogólną metodą naprawiania błędnej kopii. [1]
Jeżeli używasz BIP39 passphrase, czyli dodatkowego hasła, suma kontrolna słów w ogóle go nie sprawdza. Dopiero osobne obliczenie PBKDF2-HMAC-SHA512 przekształca frazę i passphrase w 512-bitowy seed, tajną podstawę do wyprowadzania kluczy. Literówka w passphrase może zatem prowadzić do innego portfela, choć słowa przeszły kontrolę. Zachowaj ich dokładny zapis, kolejność i potrzebną passphrase. Nie tłumacz też słów na inny słownik: zmieniłoby to seed. [1]
Nieznana strona może obiecywać szybką weryfikację, ale samo wpisanie słów wystarczy, by je jej przekazać. Prawidłowy wynik nie dowodzi, że aplikacja ich nie zapisała lub nie ukradła. Przy odzyskiwaniu korzystaj więc z zaufanej procedury swojego portfela. Programy należy testować publicznymi wektorami testowymi, czyli znanymi wejściami z oczekiwanymi wynikami, a nie twoją tajną kopią. Takich publicznych przykładów nigdy jednak nie używaj jako portfeli dla prawdziwych środków. [1]
Pełniejszy obraz uzyskasz, czytając to hasło razem z BIP 39, Seed Generation, BIP39 passphrase, Cryptographic Entropy. Do tego hasła prowadzą również odsyłacze z BIP 39, BIP39 passphrase, COLDCARD RNG Incident (2026), SeedQR.